Social Icons

හොයමු බලමු

Monday, July 24, 2017

හුරතලියක් නොහොත් දඩ බූට් එකක් 01


අමතක කරන්න ඔනේ ඒත් අමතක වෙන්නේ නැති විදිහේ දවස් තියෙන්නේ බොහෙම ටිකයි , ඒ වගේම බොහොම ටික දෙනෙකුට විතරයි .මේකත් ඒ වගේඇත්ත සිද්ධියක් ......

*****************************************************

                                      එදා සැප්තැම්බර් හය වෙනිදා ,කොළඹ ළමා රෝහල ඉස්සරහම තියෙන හුඟාක් ප්‍රසිද්ද ආයතනයක එකේ ඉංග්‍රීසි ඩිප්ලෝමා එක පටන් ගන්න පලවෙනි දවස.කොළඹ ජීවිතේ ගෙවන කෙල්ලෝ කොල්ලෝ හුඟ දෙනෙක් උසස්පෙල විභාගේ ඉවරඋන ගමන් කරන පලවෙනි කෝස් එක තමයි ඔය කිව්ව ආයතනේ ඉංග්‍රීසි ඩිප්ලෝමා එක . 2011 ඒ ලෙවල් කරපු මට ඔය කෝස් එක කරන්න 2012 සැප්තැම්බර් වෙනකං ඉන්න උනේ  කෝස් එකට යන වියදම එකපාර ගෙදරින් ඉල්ලන්න බැරි නිසා .

                                                    මම  බ්ලොග් එකක් ලිව්වට , අතමිට සරු චරිතයක් නෙවෙයි . අපේ පවුල බොහොම අමාරුවෙන් දුක්මහන්සි වෙලා කොටින්ම කිව්වොත් බලුදුක් විඳලා තමයි අද මේ ඉන්න තත්වෙටවත් ඇවිත් තියෙන්නේ . ඒ තත්වෙට අපිව  ගේන්න  නොවිඳිනා දුක් විඳපු අම්මටයි තාත්තටයි මේ ආත්මේදි නම් වන්දි ගෙවලා ඉවර කරන්න බැරිවෙයි . කොළඹට එද්දි  මගේ වයස අවුරුදු පහක්වත් නැති උනාට මට හොඳට මතකයි ඒ එද්දි අරන් අවේ මැටි වළං දෙකකුයි , දර ලිපකුයි , නිදියන්න මෙට්ටෙකුයි විතරයි. එහෙම ආපු අපි අද ඉන්න තත්වේ ගැන මං සීයට දෙතුන්සීයක් සන්තෝස වෙනවා .

                                            උදෙන්ම නාගෙන අළුතෙන්ම ගත්තු කොළපාට ටී ශර්ට් එක ඇඳගෙන නිල්පාට ඩෙනිමට නිල්පාට බාටා කුට්ටමත් ගලපගෙන ඉස්කෝලෙ යද්දි පාවිච්චි කරපු බෑග් එකත් එල්ලගෙන එලියට බැස්සේ පොතකුයි පෑනකුයි ‍යන ගමන් ගොඩගේ එක ගාවින් බැහැලා ගන්නවා කියලා හිතාගෙන . 
                            
                 බස්එකට නැග්ගා විතරයි ඒ  මට ආයෙමත් පාරක් ඒ හැඟීම දැනෙන්න ගත්තා . ඒ හැඟීම එන්නේ එක කාලෙකට විතරයි , ඒවගේම උහුලං ඉන්නත් අමාරුයි .

                                  ඔවු !!!!! මගේ යටිබඩ රිදෙනවා ......... කොහොම උනත් මේ වගේ අළුතෙන්ම තැනකට තනියෙන් යද් ඒ විදිහට බඩ රිදෙන එක මට කොහොමත් සිද්දවෙන දෙයක්  . ඒත් මේ තරම් තදට ඒ අමාරුව සෙට් උනේ සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ . ආමර්වීදියෙන් බැහැලා ආයේ ගෙදර එන්න තරමට අමාරුව වැඩි උනාට මොකද බස් එක යද්දි වැදුන හුලං පාරත් එක්ක ආමර්වීදිය පහුවෙද්දි ඇඟට අමුතු සනීපයක් දැනුනා . 
නොනාවාට්ටුව ගාවින් බැහැලා පාර එහාපැත්තේ රෑස්ස ගස් අස්සෙන් පේන ඉංග්‍රීසි තක්සලාව දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියේ  දන්න කියන එකෙක්වත් පෙනෙයිද කියලා බලන්න .... මොන !!! එකෙක් නෑ බෙහෙතකට. 
                                තවත් බලාගෙන ඉඳලා තේරුමක් නැති නිසා පාර පැනලා ඒ පැත්තට හෙමීන්සීරුවේ ඇදිලා ගියා . වෙලාව හරියටම අටයි , අළුතෙන් එන ළමයි හැමෝම වගේ තමන්ට අදාල පන්තිය හොයාගන්න එහෙට මෙහෙට කැරකෙන නිසා ඇතුලේ තිබුනේ හෙනම ගාලගෝට්ටියක්. ගේට්ටවෙන් ඇතුලට අඩිය තියද්දි දැනුනේ අමුතුම ලෝකෙට ඇතුල්වෙනවා වගේ හැඟීමක් . 

                               අම්මට සිරි .......ලාවට ඔළුවට ගහ ගන්න හිතුවට ඒ පාර සෑහෙන හයියෙන් ඔළුවට වැදුනා  . කෝ යකෝ ...... පොත් පෑන් !!!! චටාටාටාටා......ස් ගාලා නලල මැද්දට වැදුන පාරේ සද්දෙ නිසා පන්ති හොය හොය ගියපු ගොඩක් උන් පන්ති හෙවිල්ල පැත්තකින් තියලා ගේට්ටුව දිහා බැලුවේ අඟහරු ලෝකෙ ඉඳන් ආපු කොල පාට කුරුමිට්ටෙක් දිහා බලන ගානට . හිස් බෑග් එකක් එල්ලගෙන පන්තියට යන්නේ කොහොමද .ශේප් එකේ අයිනකට ගිහින් බෑග් එක ඇරියා . දෙයියෝ බුදු වෙන්න එනේ  අවුරුද්දකට විතර කලින් දාපු  A4 කොල තුනක් බෑග්එක ඇතුලේ !  සයිඩ් පොකට් එකක පැන්සලකුත් තියෙනවා . ඉතින් පුතේ තව මොනවද ඕනේ. සිලෙක්ශන් එග්සෑම් එකට එද්දි පැය භාගයක් පරක්කු වීමේ ප්‍රතිථලයක් විදිහට මාව සෙට් වෙලා තිබුනේ ඉන්ටර්මීඩියට් පන්තියකට , හරියටම කිව්වොත් ඉන්ටර් සී  ක්ලාස් එකට .....
                          කොහොමත් අළුතෙන් මොකකට හරි යද්දි කලින් දවසේ රෑ ඉඳන් ගමන පටන් ගත්තත් තැනට එද්දි විනාඩි දහයක් විතර පරක්කු වීම කියන්නේ ජම්මෙන් එන ගතියක්ද කොහෙද ! එදත් පරක්කුයි . අනිත් උන් ඇතුලේ ඉඳගෙන ටීචර්ගේ කඩ්ඩ දේශනාවට සවන් දෙනවා . 
                         " එක්ස්කියුස් මී ටීවර් "  අන්න ඒ විදිහට හොඳ සාර්ථක හඞ පාලනයකුත් එක්ක පන්තියේ දොර ගාව ඉඳන් ඇතුලේ හිටපු මිස්ට කථා කලා . මිස් කිව්වට එයා දැන් අවුරුදු විසි පහක විතර මිස් කෙනෙක්ගෙ අම්මා කෙනෙක් වෙන්න ඇති .

පහුගිය කාලේ ජපානේ න්‍යශ්ඨික බාලාගර විකිරන කාන්දුවට අහුවෙලා ජාන විකෘත්ති වෙච්ච සතෙක් තමන්ගේ පන්තියේ දොරකඩ ඉන්නවා වගේ බැල්මකින් තමයි ටීචරේ මගේ දිහාට හැරුනේ .

මගේ පිටිපස්සෙන් කවුදෝ එකෙක් ඉන්නවා වගේ ඇතිවුන ෆිලිං එකක් නිසා හෙමීට ආපස්ස හැරිලා බැලුවා . සුප්පා සුපිරි , මං වගේම තවත් එකෙක් ........... කොහෙ ගියත් ඉතිං දෙය්යනේ කියලා මට තනියෙන් නං කට්ටක් කන්න වෙන්නේ නෑ .
දැං ඉතිං තනියෙං නෙවෙයිනේ වෙන දෙයක් දෙන්නටමනේ .........

"ඕහ්  ලේට් කමර්ස් ........." පන්තිය ඇත්ලෙ හිටපු මිස් මගෙ දිහා බලලා කිව්වෙ අමුතු විදිහට කට හදාගෙන .

අනේ නෑ ටීච ලේට් කමර්ස් නෙවෙයි  මං  දිනෙල්ක කියලා  ඒ විදිහටම කට හදලා  කියන්න හිතුනත් ඔන්න ඔහේ පලවෙනි දවසේ ලෙඩ දාගන්න ඕනේ නෑනේ කියලා දත් තිස් දෙකම පේන්න විරිත්තගෙන බලාගෙන හිටියා .

                                      පනුවො කාපු දත් නැතත් විකටයෙක් වගේ හිනාවෙලා ඉන්න කට දිහා බලාගෙන ඉන්න අප්පිරියා හිතුන නිසා වෙන්න ඇති . අපි දෙන්නට පන්තිය ඇතුලට ඇවිල්ලා ඉඳගන්න චාන්ස් එක වැදුනා .  

බිම බලාගෙන පන්තිය ඇතුලට ගියපු අපි ඔළුව උස්සලා බලලා ඉඳගන්න තැනක් හොයනකොට තමයි තේරුනේ පරක්කු වෙලා ආපු අපි දෙන්නගෙන් එකෙකුටවත් ඉඳඟන්න පුටු නෑ කියලා . 
ඒ වෙලාවෙ තමයි ඉතිං මට කෝස් කෝඩිනේටර් ගේ පවුලේ ඈයෝ සිහිවුනේ . 

අපි දෙන්නට පන්තිය ඇතුලට එන්න කියලා බෝඩ් එක පැත්තට හැරිලා මොනවදෝ අකුරු වගයක් ඒකේ කුරුටු ගගා හිටපු ආච්චි අම්මා ...... සොරි සොරි වැරදුනා !!!! මං කියන්න ගියේ මේහ් අපේ ටීචර් ආයෙම පන්තිය පැත්තට හැරිල මොනවදෝ කියන්න හැදුවා විතරයි ආයෙමත් දැක්කේ පන්තිය මැද්දේ මොක්කුදෝ දෙන්නෙක් වගේ හිටගෙන හිටපු අපි ,,,,ලේට් කමර්ස්ල් ලාව තමයි ඉතිං ......
ටීචර්ගේ මූඩු ආයෙම අවුල් ගියා , 

" හයියෝ ...... මේ පරක්කු වෙලා ඇවිත් මොන කරදරයක්ද ... යන්ඩ යන්ඩ අර මේන් හෝල් එකෙන් පුටු දෙකක් අරන් ඇවිත් ඉඳගන්න .... පලවෙනි දවසෙම මෙහෙම නං අනේ මන්දා කොහොම ඉඳීද කියලා ...." 

 අළුතින්ම සිංහලට පුරුදු වුන සුද්දියක් වගේ අමුතු විදිහට වචන ගලපලා කියා ගන්න අපේ ටීචර්ට පුලුවන් වුනා.
අයෙම පාරක් බිම බලාගෙනම පන්තියෙන් එලියට යන ගමන් මං කල්පනා කලේ දැං මගේ ගාව පොතක් නෑ කියලා දැනගත්තාම අපේ ටීචර් කොහොම ප්‍රතිචාර දක්වයිද කියන එක .
පරක්කු වුන කපල් එක විදිහට අපි එලියට ගියා 

"මොකද්ද බං නම " එලියට ගියපු ගමන් මගේ පස්සෙන් පෝලිං වෙලා හිටපු ඩයල් එක කථාව පටන් ගත්තා .

"දිනෙල්ක බං .. උඹ "
"රසික "

"පරක්කු වුනා නේහ්  මං ඇහුවා "

"ඔවු බං ටිකක් පරක්කු වුනා . මං එනකොට කඩේ පටන් අරං බං පොඩ්ඩක් එලියට වෙලා හිටියා බං තව මං වගේ එකෙක් එයිද කියලා බලන්න , හිටියාම තමයි උඹ කඩාගෙන බිඳගෙන ඒක ඇතුලට පනින්න යනවා දැක්කේ . මාත් ඉතිං පස්සෙං  සෙට් වුනා ."

"යකෝ උඹ අදහන්න වටිනවානේ ..... ඒක නෙවෙයිනේ කොහෙන්ද බං පුටු ගන්නේ ."

"හොයමු හොයමු බං ...... පැයකින් විතර යමං ඔය කොහෙන් හරි පුටු දෙකකුත් උස්සං ."
                                
                     අන්න කොලේලෝ කොහෙ ගියත් අපේ වගේම උං තමයි අපිට සෙට් වෙන්නේ . ඉගෙන ගන්නවා මයි කියලා ගියත් මොකද්දෝ පිනක් හිටු කියලා පල දෙනවා .

පන්තියේ ඉඳන් මේන හෝල් එකට පට්ට දුරයි . මිලි මීටර් වලින් මැන්නොත් දහස් ගානක් . හරි හරි ඉතිං මීටර් වලින් නං ටිකටි තමයි  ඒක අදාල නෑනේ ....

මේන හෝල් එකේ  පන්තියට මූණ දාලා තියෙන දොර වහලා . දාර ඉබ්බෙකුත් දාලා කියාංකෝ . කෝකටත් දෙන්නත් එක්ක ගිහිල්ලා ඉබ්බට කුචි කවලා එහෙම බැලුව දොර ඇර ගන්න චාන්ස් එකක් තියෙනවාද කියලා . මොන .......... කට වැහුවා වගේ .මේච්චර තඩි ඉබ්බෙක් දාලා රකින්න තරං දෙයියනේ මේක ඇතුලේද දන්නේ නෑ අපි මේකට ගෙවන සල්ලි දාලා තියෙන්නේ.

"ඔය වහලා තියෙන දොර දිහා බලාගෙන ඉන්නේ නැතුව මේන් එන්ට්‍රන්ස් එකෙන් ගිහිල්ලා පුටු දෙකක් ගේනවලාාාා......"

හත් ඉලව්වයි අපි දෙන්නා ඉබ්බත් එක්ක ගත්තු ආතල් එක ටීචර් දැකලා වගේ ....
පන්තිය දිහා නිකමටවත් හැරිලා බලන්නේ නැතුව හෙමින් හැරේ හෝල් එකේ ඉස්සරහා දෙර ගාවට ඇදෙන්න ගත්තා .

"යකෝ බලහංකෝ බං අපි මේ දොර ඇරලා ඉක්මනට ලඟින් පුටු ගන්න බැලුවාම අරයට ඩෝං ගිහිල්ලා තියෙන තරං .."

"උඹ දන්නවද ටීචර්ට වයස තිස් ගානක්ලු තාම ..."

"පිස්සුද යකෝ .... ඒ ගෑණි ඉන්නේ  මැරිලා යන වයසකනේ ...කවද හරි කළු ලෑල්ල බදාගෙනම මැරිලා යයි "

"ටීචර්ට ගෑනි කියන්න එපා යකෝ .....ඔය වයසක පෙනුම ඇවිල්ලා තියෙන්නේ මල පැනලා කෑගහලමලු ."

"ආහ් ........ හා ........ "

  කථාවෙන් කථාවෙන් හෝල්  එකේ මේන් එන්ට්‍රන්ස් එක ලඟට ආපු අපේ පාර හෙන කෙට්ටු බුවෙක්  අහුරගෙන . හෙන දැකලා පුරුදු මූනක් . ඒත් හරියට මීටර් වෙන්නේ නෑ ......

"කවුද බං මේ ඉන්නේ කැල්කියුලස් වගේ ." රසිකයා මගේ කනට කරලා ඇහුවාම තමයි මටත් මීටර් වුනේ කවුද පොර කියලා . මේ කැල්කියුලස් නේ .මේ ... කැලා ගේ ලයිව් වර්ශන් එකනේ .

"හූ ආ යූ පීපල් ඇන්ඩ් ව්ට් ආ යූ ඩුයිං හියර් ......... "අම්මා ගහයි .  බඩු බනිස්  වෙන්න යන්නේ .....

"අංකල් මේ මේ මේ .........."

"අංකල් ????? යු ෆුල් ...... මොකද්ද තමුසෙලාගේ ක්ලාස් එක .... 
මොනවද මේ වෙලාවෙ පන්තියෙන් එලියේ කරන්නේ ."

අපි දෙන්නා ගල් ගිලලා .... කවුද යකෝ මේ පාත්වෙච්ච හෙන හුරා .....
"අපි මේ පුටු දෙකක් ගන්න කියලා පන්තියේ ඉදගන්න ඉඩ නෑ ......සෑර්" 
කෝකටත්  කියලා සෑර් කෑල්ල දැම්මා. 

"ඒකනේ කියන්නේ තමුන් පලවෙනි දවසෙම පන්තියට පරක්කුයි . මං කවුද කියලා දන්නෙත් නෑ . දැන ගන්නවලා මං තමයි මේකෙ රෙජිස්ටාර් ..."

"කවුරු ....... " 
                       එහෙම අහන්න හිතුවෙ නැතත් මගේ කටින් පිටවුනා කියාංකෝ .
පොරගේ කළු මූණ රතු වුනේ හිතාගන්නත් බැරි වේගෙකින්.කළු එකෙක් රතු වෙනවා දැක්කේ මේ පලවෙනි වතාවට .ෆුල් මාවලස් .............දැං ඉතිං කණ් දෙකට මී පැනි වක්කරා වගේ කථා ටිකක් කඩ්ඩෙන්ම අහගන්න පුලුවං . අවුලක් නෑ තේරෙන්නේ නෑනේ . 

"රෙජිස්ටාර් කියන්නේ ෆාදර්ට පස්සේ මේකෙ ඉන්න ප්‍රධානියා බං ." රසිකයා අයෙම කණට කෙදිරුවා .

හුටා .... යකෝ පින්සිපල් ලා ,වයිස් පිනාලා , නායක හාමුදුරුවො අහලා තිබුනට කවුද දෙයි හාන්දුරුවනේ රෙජිස්ටාර් කියලා එකක් අහලා තියෙන්නේ . අපි දන්නේ විවාහ මරන රෙජිස්ටාර්ලා විතරනේ . මං හිතුවෙ කැල්කියුලස් කාරයත් එහෙමයි කියලා . බලනකොට මූනේ මේකේ පිනා .

"සර් පරක්කු වෙන් හොඳ නෑනේ ........ අපි ඉක්මන්ට යන්නං නේද ......"
එහෙම කියලා පොරට මොනවත් හිතාගන්න ඉඩතියන්නේ නැතුවම මං ටිං ගාලා හෝල් එක ඇතුලට මාරු . 


( හුරතලියක් නොහොත් දඩ බූට් එකක්  02 ........... ටික දවසකින්)
               

Friday, July 21, 2017

ලාස්ට් මෑන් ස්ටෑන්ඩින් නොහොත් ඔපරේශන් බෝගම්බර - 02


***************************************************
මේකට කලින් පලවෙනි කොටස කියවන්න බැරි වුන කට්ටිය ගිහිල්ලා එන්නකෝ .....

ලාස්ට් මෑන් ස්ටෑන්ඩින් නොහොත් ඔපරේශන් බෝගම්බර - 01


***************************************************
ෆිල්ම් එකේ හැටියට නං මහ එකා වැටුනට පස්සේ පොඩි පොඩි හෙන්චයියෝ සේරම වීරයා  දිහා බලලා හුරේ රන් එක දෙන්න ඕනේ . ඒ වුනාට ඇත්ත ලෝකේ සෙල්ලම යන්නේ ඒ විදිහට නෙවෙයි කියන එක අද්දැකීමෙන්ම දන්න නිසාම . මහ එකා වැටීමේ ශොක් එක අනිත් උන්ගෙන් මග ඇරෙන්න කලින් මම නංගිගෙ අතකිනුත් අල්ලගෙන ගුඩ්ශෙඩ් එක පැත්තට දුවන්න තියා ගත්තා .

දෙන්නගෙම වෙලාවට වෙන්න ඇති ලාවට වැටි වැටී තිබුන පොද වැස්ස අපි දෙන්නව ගිලින්න පටන් ගත්තේ මාර සේනාවෙන් බේරිලා අපි දෙන්නම ස්ටෑන්ඩ් එකේ නවත්තලා තිබුන ගම්පොලට යන බස් එකට නැග ගත්තට පස්සෙ .

පිටිපස්සෙම සීට් එකේ දකුනු පැත්තෙ කොනේම ඉඳ ගත්තු අපි දෙන්නා ඉස්සරහ සීට් එකේ හැඩල්  කෑල්ලට ඔළුව තියාගෙන තරගෙට හති අරින් පටන් ගතතා . 

මලක් වගේ පැද්දි පැද්දි හරි ලස්සනට හිටපු චූටි නංගි හිතේ බය හින්දම මූන දෙක කරගෙන අඩන්න වගේ . දුවපු දිවිල්ලට කූඩේ තිබුන නන දෙකක් ගැලවිලා ගිහිල්ලා අයේ කවම දාවත් ඉහලන්න බැරි විදිහේ හැඩේකට ඇඹරිලා ගිහිල්ලා තිබුනා. 
කකුල් දෙක හැඩ කරලා තිබුන ලස්සන රෝස පාට සෙරෙප්පු දෙකේ දාර වලට කකුල් කැපිලා නිල් පාට වෙලා මඩ වලින් වැහිලා .

මොන අයියද කැමති තමන්ගෙ නංගිව ඒ විදිහට දකින්න .තෝ නිදාගෙන හිටපු කොටියෙක්ට වතුර තුවක්කුවකින් වෙඩි තිබ්බා කියලා හිතාගනිං සචින්ත...........

ඒත් ලොකු ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා . කොටියා නෙවෙයි මොකා වුනත් වැඩක් තියෙනවද කුලු මී හරක් රන්චුවකට මැදි වුනාම . මට නුවර නැති ඒත් ඌට තියෙන එකම දේ තමයි පිරිස් බලය ....... කොහොමද ආයේ යන්න කලින් මුගේ අන්ඩක් දෙකක් කඩන්නේ.......

"අනේ චූටි අයියේ !!!! මං අයේ නුවර ක්ලාස් එන්නෙ නෑ  "අචින් නංගේ කැඩිලා ගියපු කට හඩත් එකක් ලාවට මතුවෙලා ආපු ඉකියක් මගේ සිතුවිලි දාමය කඩලා බිඳලා දැම්මා.
දෙයියනේ !!!! කොහොමද මං මේක හරි ගස්සන්නේ ?

" මං මොනව හරි කරන්නං ඉන්නවකෝ පන්ඩිතයා වෙන්නෙ නැතුව . ඔයා නෙවෙයි ඌ තමයි ආයේ නුවර ක්ලාස් එන්නෙ නැතුව ඉන්නෙ "
මං එහෙම කිව්වෙ කඳුලු තීරු දෙකක් ගලාගෙන යන ඒ සුදු මූණට වැටිලා තිබුන අවුල් වෙලා ගියපු කෙස් රොදක් අතින් අරගෙන හදන ගමන් කෙල්ලගෙ හිතේ තිබුන බය අඩු වෙන්නත් එක්ක ඔළුව තියාගන්න උරහිස දෙන ගමන් . ( ප්‍රේම ජවනිකාවක් වගේ කියලා හිතුනට ඒ මගේ නංගි ඇ ) 

" අනේ !!! ඔයා දන්නෙ නෑ අයියේ !!! ඕනෙ නැති ඒවට එකතු වෙන්න එපා තේරුනාද !! මීට පස්සෙ මං නුවර ක්ලාස් නෑ ඔයත් රන්ඩු නෑ ......"

"බලමුකෝ........"

" බලමු නෙවෙයි ..... ඔයාට මොනව හරි උනොත් අනේ කාට කියන්නද !! ඉන්නෙත් එක අයියයි ."

                                         එතනනි එහාට කියන්න දෙයක් වත් කථා කරන්න දෙයක් වත් මට හිතාගන්න අමාරු වුනා . කේන්තිය නිසා මිනිස්සු පිස්සු වැටෙනවා කියන එක අහලා තිබුනට මං හිතුවෙ නෑ කවදාවත්ම මට ඒ දේ අද්දකින්න ලැබෙයි කියල.ඒත් මොනව කරන්නද අම්මපා වැරදිලාවත් මේක අපේ බල ප්‍රදේශේ වුනානං අද හවස් වෙන්න කලින් ඕකාගෙ අත පය හතර කඩලා මං හිරේ ගිහිල්ලා . ඒ අතින් බලපුවාම මේක එහෙම අපේ පැත්තෙ නොවුන එකත් හොඳට ගියා කියලා තේරුනේ කාලෙකට පස්සෙ මේ සිද්දිය මේ විදිහට බ්ලොගේ එකේ ලියනකොට . 

කොහොමෙන් කොහෙම හරි කිසිම කථා බහක් නැතුව අපි දෙන්න ගම්පොල වෙනකල්ම ආවා . මෙතනින් එහාට බාප්පගෙ වන්ඩිය තියෙන නිසා බස් එනකල් බොරුවට රස්තියාදු වෙන්න ඕනේ නෑ .
" චූටි අයියේ ...." නංගියා මගේ අත් දෙක අල්ලගෙන මූනට එබුනේ බස් එකෙන් බහින්න සීට් එකෙන් නැගිටින්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි .

" හ්ම් ....... " තවම තරහ නිවිලා නෑ 

" අහන්නකෝ සුදු අයියේ ............ අනේ තාත්තට නං මේ කිසි දෙයක් කියන්න එපා . මං අම්මට හෙමීට කථාව කියලා ලබන සතියෙ ඉදලා නුවර ක්ලාස් නොයා ඉන්නං ."

" එතකොට දැං මේ කොහෙවත් යන මූසලයෙක් නිසා තමුසේ ක්ලාස් නවත්තනවා ද ??? එහෙනං ඉතිං මහා මායා එකත් ගම්පොලට ගේනවා . නැත්තං ඉතිං ඉස්කෝලෙ යන්න නුවර යන්න වෙනවනේ "

"ඇයි මට බනින්නෙ ........... "කෙල්ලගෙ ඇස් වලට කඳුලු පිරුනේ බලාගෙන ඉන්නකොට . "එයාලා හරි නරකයි අයියේ ...... තාත්තට කිව්වොත් ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙනවා . "

"බනින්නෙ නෑ චූටි !!! ඉන්නකෝ මං වැඩේ ඉවර කරලා දාන්නං මොනව හරි කරලා .......... . "
නංගි කියපු කථාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා . බාප්පා හිටපු හමුදාවේ කැප්ටන් කෙනෙක් . මිනිහා මේක දැන ගත්තොත් අරූට විතරක් නෙවෙයි උන්ගෙ ගෙවල් වල උන්ටත් රට දාලා යන්න වෙනවා . හතුරෙක්ට වුනත් එහෙම දෙයක් කරන්න මොන තරං දරුණූ වුනත් මගේ හිත ඉඩ දෙන්නෙ නෑ .

වෙනදා ගම්පොල ඉදලා ගමට යනකල් ලස්සනට පේන පාර දෙපැත්ත බලලා විදින්න තරම් හිතක් අද නෑ !!! කිසිම දෙයක ලස්සනක් පේන්නෙ නැතිවෙන තරමට හිත අන්ද වෙලා ගිහිල්ලා එක අරමුනකට විතරක් ෆෝකස් වෙලා . ඒ කොහොම හරි සචින්තට කෙලවලා දාන එක .

" චූටි අයියේ ........... ෆෝන් එක රිං වෙනවා නේද ? බාප්පාගේ වෑන් එකේ පිටි පස්සෙ සීට් එකට වෙලා මගේ ඇඟට හේත්තුව දාගෙන හිටපු නංගි මගෙන් ඇහුවේ කකුලකුත් ලාවට කොනිත්තන ගමන් "තරහෙන් නේද ඉන්නේ !!!! ඔයා මාරයි ආ ............ දහයක් විතර හිටියා ඔයා තනියෙන් ... මං හින්දා නේද ... අන්තිමට දීපු පාරට අරයට මොනව හරි වුනාද දන්නෙ නෑ ..."

කීයලා වැඩක් නෑ . මං නේ දන්නෙ උන් සෙට් එක වට වුන වෙලාවෙ කකුල් මැඩලින ගහපු විදිහ . අන්තිමට පණ බේරගන්න කොඩි කනුවක් හතර වටේ වනපු එක . මේකිගෙ හිතේ මං පොඩ්ඩක් වත් බය නෑ කියලා .
ඒ නිසාම වෙන්න ඇති මූණේ මතුවුන කුප්ප හිනාව ලාවට එලියට දාන ගමන් කෝල් එක ආන්සර් කලේ නම්බර් එක බලන්නෙත් නැතුව .

" අඩෝව්............ " අනිත් පැත්තෙන් ඇහුනේ ගස් ගල් පෙරලගෙන පස්සෙන් පන්නගෙන එන ගොපලු යකෙක්ගෙ කට හඩ.

 කවුද බං ......"  එලෝ මෙලෝ නැතුව කල්පනා ලෝකෙක ගිලලා ඉඳලා පිස්සුවෙන් වලේ මොකෙක්ද හරකෙක් කන අස්සෙ ඉදං තප්පුලනකොට කොහොමද හත් ඉලව්වෙ වෙන විදිහක ප්‍රතිචාරයක් දක්වන්නෙ.

"ආහ් ........... ඒ කියන්නෙ දැං උඹලට අපිව මතක නෑනේහ් ?"
"සොරි වෙන්න ඕනේ ........... මතක නෑ . මොන කුණ්ඩවාලයක්ද බං මේ !
" මතක් කරලා දෙන්නං හිටපංකෝ ........ තොපි වගේ උන්ට කෝල් කරනවට අපිට හොඳ වැඩේ !!!"

 ඉතිං බූරුවෝ මේ මගුලෙන් පේන්නෙ නෑනේ . එක්කෝ කවුද කියලා කියපං නැත්තං ෆෝන් එක තියපං තේරුනාද "

අම්බානක මල පැනලා ඉන්න වෙලාවක සුරුට්ටු පත්තු කරන්න එන එකත් එක්ක ෆුල්ම අවුල් පිට කියලා දැම්මා.
නංගි ලඟ නැත්තං තව වචන දෙක තුනකුත් කියලා දන්න තිබුනා . ඒත් අවුල් ............

" අපෝ උඹල නං....... මං රිමේශ් බං !!! .........." 

" මොන රිමේ............. අම්මට සිරිරීරී......... අඩෝව් ......... උඹ...... අම්මේ ඉතිං දෙයියෝ කෝල් කලා වගේ නේ ........... "

" දෙයියෝ තමයි ........ අපි දැක්කනේ උඹලා දෙයියොන්ට කථා කරපු විදිහ ."

" කවුද බං දන්නෙ ඉතිං දෙයියෝ කෝල් කරයි කියලා . අපි හිතාගෙන හිටියේ එයාලා ............ ආහ් හා හා .... ඒවා වැඩක් නෑනේ ඉතිං ඉතිං ...... කියහංකෝ මොකද වෙන්නේ ......"

                  රිමේශ් කියන්නෙ මට ටූනමන්ට් එකකදි හම්බ වුන එක්තරා විදිහක ඩයල් එකක් .  කලින් කියපු විදිහටම ඒක නං දෙයියොන්ගෙම ලැබුන කෝල් එකක් , පොර ඉන්නෙ නුවර ,  කුන්ඩසාලෙට යන පාරේ තියෙන ලංකාවෙම ප්‍රසිද්ද ඉස්කෝලෙක මාශල් ආර්ට් ටීම් එකේ කැපා .                            
                              නුවරින් කෙලවෙලා නුවරට කෙලවන්න පොටක් හොය හොය හිටපු මට අවුරුදු ගානකට පස්සෙ මුගෙන් ලැබුන කෝල් එක දෙයියන්ගෙන් ලැබුන එකක් නෙවෙයි වෙන්නෙ කොහොමද .. පොර සුපිරිම වැඩ්ඩෙක් නුවර තිබිලා මං ගියපු ටූනමන්ට් දෙකකදි අන්තිම වටේදි මං පැරදුනේ පොරට හැබැයි ඊළඟ අවුරුද්දෙ ඌ පැරදුනේ මට . 

රිං එක ඇතුලෙ කොච්චර ගහ මරා ගත්තත් ඒ කිසිම දෙයක් අපි කිසිම කෙනෙක් එලියට අරන් එන්නෙ නෑ . ඒ නිසා පිටදි අපි හොඳම වර්ගයේ යාලුවෝ .

විනාඩි විස්සක් තිහක් කාලෙකට පස්සේ ආපු කෝල් එක නිසා උෟත් එක්ක පිස්සු කියව කියව ඉඳලා . අන්තිමට පොයින්ට් එකට ආවා .

"මචං  පොඩි සීන් එකක් තියෙනවා උඹෙන් පොඩි .......... නෑ නෑ ලොකු උදව්වක් ඕනේ ......"

"මොකද්ද බං .... උඹලට නොකරන උදව් තියෙනවාද ?"

"උඹ දන්නවද ******* එකේ 12 වසරේ වෙන්න ඇති සචින්ත කියලා එකෙක් ???"

"මීටර් නං නෑ බං .......ඇයි මොකක් හරි අවුලක්ද ?"

"අවුලක් තමයි බං ..... ඌ මගේ නංගිට සද්දයක් දැම්මා කියහංකෝ "

"නෑහ් ......."

"නෑ නෙවෙයි බං ........ මං පොරටයි උගේ දෙතුන් දෙනෙකුටයි දුන්නා පාර . ඒත් මදි බං ........"

"අම්මාහ් ..... කවදද සීන් එක වුනෙ ..... "

"අද බං ........... මේහ් මේක මෙහෙම කරන්න බෑ මං හෙට එනවා උඹව හම්බ වෙන්න . පුරුදු පොට් එකට වරෙන් . 10ට විතර සෙට් වෙමුකෝ."

"ඔවු ඉතිං උඹලටත් අපිව ඕනෙ වෙන්නෙ වලි වලට විතරනේ !!!!! වැඩේ දෙල් වෙන්න එන්නේ......."

"අනේ මේහ් හු&*ක් කියවන්නෙ නැතුව හෙට එනවද ........ "තියෙන මලෙන්ම ඌටත් ටෝකක් දුන්නා ....නංගි ලඟ ඉන්නවා කියලා අමතක වෙලා කියවුන වචනේ නිසා ෆෝන් එකත් බිම වැටෙන සුපිරි ටොක්කක් නං දෙයියනේ කියලා ලැබුනා . කවුද යකෝ දන්නේ වීනා තත් පිරිමදින්නා වගේ තියෙන ඇඟිලි වලින් මේ වගේ දරුණු මගුල් කරන්න පුලුවං කියලා .

"හරි හරි අපි වෙලාවට එතන ඇති ....."

                    කොහෙදෝ යන මෝලෙක් නිසා වෙනදට ආච්චි අම්මා හදලා දෙන සුපිරි කෑම වේලක් ගිලලා දාලා ආතල් එකේ ගෙවන නිවාඩුව මේ පාර හෙට ගැන අවිනිශ්චිතව ගෙවිලා ගිය දවසක් වෙන්න අරන්  .....  
                            බාප්පට මේ ගැන මොනවත් කියන්නත් බෑ ඒත් නොකියත් බෑ . කෙල්ලට ආයෙම නුවර යන්න හදලා දෙන්නත් ඕනේ , අද ගේම ඇදපු එකාගේ කකුලක් කඩන්නත් ඕනේ , හෙට මං යද්දි උං නුවර සෙට් වෙලා ඉඳීද දන්නෙත් නෑ . ප්‍රශ්න ලෝකයක් ඇතුලෙ හිරවෙලා 

**************************************************** ලාස්ට් මෑන් ස්ටෑන්ඩින්  නොහොත් ඔපරේශන් බෝගම්බර - 03 
( අවසන් සටන ) ලඟදීම විලක්කුවෙන් .

ප.ලි -- මල් කථාවක් වගේ වුනාට මේක කාලෙකට කලිං නුවර හොල්ලපු . විලක්කුව ලියන එකාගේ සජීවී අද්දැකීමක් ....


Wednesday, July 19, 2017

------බඩගින්න------



නුවර පාරේ ඉඳන් කිලෝමීටර දෙකක් ඇතුලට ගිහාම අන්ත දුශ්කරයි . ඉන්නේ එදා වේල හොයාගෙන බොහොම අමාරුවෙන් ජීවත්වෙන මිනිස්සු , බොහොම අව්‍යාජ ජීවිත මේ කරන රස්සාවට ආවේ නැත්තං මෙතනට අහිංසකයි කියන වචනෙත් දාන්න තිබුනා .
වෙන කොහොවත් නෙවෙයි මේ කෑගල්ල.

වැස්ස කාලෙට ගලන මහා වතුර පාරට සබරගමු කඳු පල්ලෙහාට හේදිලා යන නිසාවෙන්න ඇති ඒ ජීවිත වල තියන කර්කශක බව වත් පුරුද්දක් විදිහට විඳන දුකවත් අඩුම තරමේ සමන් දෙවියන්ට වත් ගානක් නැතිවෙලා.

මොන තරම් වැස්සත් රෑට කොයි තරම් සීතල වුනත් දවල්ට තියෙන රස්නෙ කොළඹට ගිණියමට දෙවනි වෙන්නේ නෑ . කුඩ ඉහලගෙන , වාහන ඇතුලේ ඒ සී එකට සම වැදිලා සනීපෙට යන අය ගැන පාරේ ගිනි කාගෙන දුම් බීගෙන වාහන වලට අත වනන අපිට ඊරිසියාවක් නැත්තෙමත් නෑ . වෙන මොනවත් නිසා නෙවෙයි ........... මේ දුක ඉවසන්න ටිකක් අමාරු නිසා . ඒත් ඉතිං කවුරුවත් බලෙන් ඇප්ලිකේශන් දාලා එන්න පුතේ කියලා රස්සාවට ගත්තෙ නැති නිසා කාටවත් දොසක් කියන්ත් බෑ . බැඳගත්ත නං පුතේ ගහපං බෙරේ .

ස්කූල් ටයිම් එකට එනකොට කෑගල්ල නත්තල් කාලෙට ටවුම ගෑස් පහ හන්දියට දෙවනි නෑ ..... වාහනයක් නැති අඟලක් හොයාගන්න හරි අමාරුයි . ඒ පැය තරං එපා වැඩ වැඩිවෙන පැයක් දවසේ වෙන වෙලාවක ඇතිවෙන්නේ නෑ . ඉතිං එතනින් පස්සේ අපි වුනත් පොඩි විවේකයක් නොගෙන බෑ . මැශින් නෙවෙයිනේ . 

කථාව සිද්ධ වෙන්නේ ඔන්න ඔය විවේක කාලෙදි . උසස් නිලධාරියා විදිහට මේක ලියන උන්දෑ වෙච්ච මම දෙයියනේ කියලා යටත් නිලධාරියත් එක්ක පොඩි විවේකයක් එක්ක තේ එකක් බොන්න කියලා හැමදාම පුරුදු තැන වුන දම්මික හෝටලේට ගොඩ වුනා . වෙනදා තරම් අව්වක් නොතිබුන තරමක වැහි අඳුරක් එක්ක අපි දෙන්න හෝටලේට ගියේ වෙනද යන පුරුද්ද නිසා වෙන් ඇති. 

නැති තැන කැ!@යෝ කියලා බැන්නාට ඉන්න තැන අපි තමයි දෙවිවරු, අප්පේ සැලකිලි , පුරුදු තැන නිසා අපේ අයටම වෙන් වෙලා වගේ තිබුන ටේබල් එකකුත් තියෙනවා .
පැයගාන්ක් හිට ගෙන ඉඳලා යාන්තමට ඉඳගත්තාම දැනෙන සනීපේ . ලිව්වට වත් කිව්වටවත් වැඩක් නෑ දෙයියෝ ඒක විඳලම බලන්න ඕනේ .
" සර් වෙනදා එකමද ? මේ මහත්තයව මොනවද !!! "

ඒ දමින්ද හෝටලේට මේ කොල්ලා ගියාම හැමදාම සර්විස් එක දෙන සාපිං මාමා . පුරුදු එක කිව්ව අමුතු අයිටම් එකක් නෙවෙයි .හෝටලේට ගියපු පලවෙනි දවසෙ මමම ගිහිල්ලා තේහඳන කොල්ලට කියලා මයිලෝ හැන්දක් , තලපු ඉගුරු කෑල්ලක් එක්ක පදමට වැඩිපුර සීනි කහට කිරිපිටි දාලා හදවගත්තු ස්පෙශල් ටී විලක්කුව එඩිශන් එක 

" දෙන්නමට ඒකෙන් දෙකක් ගේන්න අංකල් ."
කඩේ ඇතුලට එනකොට තිබුන වැහි අඳුර වැස්සක් වෙලා . කෑගල්ල එහෙමයි .
ස්පෙශල් ටී දෙකයි . සාපිං අංකලයා කෑගහගෙන තේ යාරේ ගාවට ගියා.
කඩේ ස්පෙශල් ටී කථව පටන් ගත්තේ මං කෑගල්ලට ආවට පස්සේ ( මං හෙන පොර ) . එතකල් තිබුනේ ටී එකයි ස්ට්‍රෝන් ටී එකයි .
ස්කූල් ටයිම් එක ඉවර වුන ගමන්නිසා වෙන්න ඇති සැලකිය යුතු පිරිසක් කඩේ ඇතුලෙ හිටිය වුනත් සාමාන්‍ය තත්වෙට වඩා නීවිලා ගියපු ගතියකුත් නොතිබුනාම නෙවෙයි .

වහින්නට හැකි නම් ගිගුම් දී
වියලි ගම් බිම් වලට ඉහලින්
ඉදෙන්නට හැකි නම් බතක් වී
බතක් නොඉදෙන පැලක රහසින්

" සර් "

කඩේ ඇතුලේ දාලා තිබුන සින්දුවත් එක්ක වෙනම කල්පනාලෝකෙක හිටපු මාව ඇහැරෙව්වේ රාලහාමි . මුල් දවස් වලනං මගේ තාත්තටත් වඩා වයසක නිලධාරීන් මේ පෙරේදා ආපු මට සර් කිව්වාම හෙන අවුල් වගේ වුනාට දැං පුරුදුයි .

මං හරිම ආසා සින්දුවක් , නන්දාමාලනී නොනගේ කට හඩට ගහන්න දැං ඉන්න කිසිම එකියකට බෑ ."

ඇත්ත ඒක හරි අමුතු පෞර්ශයක් තියෙන කටහඩක් ඒ ආයේ බිහි නෙවන ජාතියේ කටහඩක් ,මොන සින්දුව කිව්වත් සින්දුව මිනිස්සුන්ට සංවේදී කරවන්න පුලුවං කටහඩක් . 

අපේ ස්පෙශල් ටී දෙක මේසෙට ආවෙයි කඩේ දොර ලඟින් අවුරුදු තුනක විතර මල්පුංචි කෙලි පැටික්කියක් වඩාගත්තු බඩ දරු අම්මා කෙනෙක් ඇතුලට ආවෙයි එකම වෙලාවේ .
අනුන්ගේ දේවල් හොයන එක මගේ ගතිය නොවුනට මේ දෙන්න මොකද්දෝ හේතුවක් නිසා මගේ අවධානය දිනාගෙන තිබුනා . පුංචි කෙල්ලගේ තිබුන හුරතල් ගතියද !! තේරෙන්නේ නෑ . කොහොම හරි දෙන්නත් එක්ක ගියේ කඩේ කෑම රාක්ක ගාවට .
තාම ලන්ච් එක ඉවර නෑ ඒනිසා රාක්ක බත් ව්‍යන්ජන වලින් පිරිලා . කෙල්ලත් වඩාගෙන අර අම්මා හැම ව්‍යාන්ජනයක් දිහාම බලාගෙන ඉදලා අපි හිටපු ටේබල් එක ලගම තිබුන කැශියර් එක ලඟට ආවා . කෙල්ල අම්මගේ කොණ්ඩෙන් අදිනවා . මූනත් දෙහි ලෙල්ල වගේ ඇයිද මන්දා .

" මල්ලි .... "

" ම්ම්ම්ම්.... යකෝ කැශියර්ගේ ලොකු කම . පස්සේ අල්ලගන්නං.

" කෑම වල ගනං කොහොමද මල්ලි ... "

" විකන් නං 250 , බීෆ් තියෙනවා 275 , බිත්තර 150 , එලවලු තියෙනවා 140 ."

පොඩි කෙල්ල කැශියර් කොල්ලගෙ කැල්කියුලේටරේට කුරුමානං අල්ලනවා .
අර අම්ම කොල්ලගේ මූන දිහා ටිකක් බලං ඉඳලා ආපහු හැරිලා කඩේ දොර පැත්තට ගියේ අතේ හිටපු කෙල්ලගේ මූන යන්තම් අතගාලා කනට කරලා මොනවද කියන ගමන් . දොර ගාවන් එලියට යන්න ලැබුනේ නෑ පොඩි කෙල්ල අම්මගේ උරහිස අපාගෙන අඩනවා . සද්දයක් ඇහෙන්නේ නෑ ඒත කඳුලු බේරෙනවා .
පොඩි එකී මෙහෙම අඩන්න පුරුදුවුනේ කොයින්ද 

අම්මට මේක දැනුන නිසා වෙන්න ඇති . කෙල්ලගේ මූන දිහා ආයෙම බලලා ... ආපහු හැරිලා කඩේ ඇතුලට ආවා ..

අපිට එලවලු කෑම එකක් දෙන්නකෝ මල්ලි .."
එහෙම කියාගෙන ගෑණු කෙනා වාඩි වුනේ අපේ ටේබල් එකට අල්ලපු එකේ ...
පොඩි එකීව පුටුව උඩ ඉන්දවපු අම්මා පර්ස් එක අරන් උකුල උඩ තියාගෙන කාටවත් නොපෙනෙන්න සල්ලි ගන්ං කරන්න ගත්තා .
මගේ පපුව පත්තු වෙන්නපුලුවං උපරිමේටම පත්තු වුනේ ඒ පර්ස් එක දැක්කාම රුපියල් පනහේ කොලේකුත් විස්සේ කොල දෙකකුත් ඇරුනාම තිබුනේ දහයේ කාසි කීපයක් විතරයි .

අම්මා බඩගින්නේ හිටපු කෙල්ලව අරන් කඩෙන් එලියට යන්න හැදුවේ කෑම කන්න අතේ සල්ලි නැති නිසාද . දැං මේ බඩ දරු අම්මයි පොඩි එකී දෙන්නම කන්නේ එක එලවලු කෑම එකද !!! තේ එක බීබී හිටපු රාලහාමිත් මගේ දිහා බැලුවේ වැඩේ තේරිලා වෙන්න ඕනේ .
මේසෙට බත් එක ආවා ....... දෙයියනේ පොඩි එකී කොච්චර බඩගින්නෙ ඉඳලද කියලා තේරුනේ බත් පිඟාන මේසෙට එනකොට කෙල්ල යන්තමට අම්මා දිහා බලලා අප්පුඩි ගහපු එකෙන් . 

පොඩි කෙල්ලට හොඳට කන්න පුලුවං . අම්මා කලේ බත් එක අන අන කෙල්ලට කවන ගමන් යන්තං එහෙන් මෙහෙන් කටක් දෙකක් කාපු එක . දෙයියනේ තව මාස ගානකිං දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්න අම්මා කෙනෙක් නේද !!!!! 

අපේ ගෙවල් වල බඩ දරු කිව්වාම කෑම පිඟන බෙදන්නේ දෙන්න පුුලුවං උපරිමෙන් දෙන්නෙකුට හරියන්න . ඒත් මෙතන .....
යාත්නමට ඇස් දෙකට කඳුලු උනාගෙන එන අතරේ මම මේසෙන් නැගිටලා හෙමින් හීරුවේ අම්මයි දුවයි ලඟට කිට්ටු වුනා .

" මිස් , මම බාරයක් වෙලා තියෙනවා මේ මාසේ පඩියෙන් දරුවෙක් හම්බ වෙන්න ඉන්න අම්මා කෙනෙක්ට මොනව හරි අරන් දෙනවා කියලා .ඒත් ඉතිං හරිය තේරෙන්නේ නෑ මොනවද ගන්නෙ කියලා . මිස්ගේ අකමැත්තක් නැත්තං බාරේ ඔප්පු කරන්නත් තියෙන නිසා මං සල්ලි දෙන්න මොනවා හරි ඕනේ කරන දෙයක් ගන්න පුලුවන්ද ? "

අම්මා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියෙ . මොනවා කරන්නද මොනවා කරන්නද කියලා හිතාගන්න බැරුව ....... අන්තිමට ඇස්ප දෙකත්ද තෙමාගෙන යන්තම් පද දෙකක් ගැට ගහගන්න පුලුවං වුනා .

" සර්ට යෝධ බල යෝධ වීරිය ලැබෙන්න ඔනේ ....''

පොඩි එකීට මොනවා තේරෙනවා කියලද . ඒකි කලේ ලොකු ඇස් දෙක තවත් ලොකු කරගෙන බලාගෙන හිටපු එක
පඩි ලැබෙන්න තව දවස් 10 යි . මගේ වොලට් එකේ තිබුන අන්තිම රුපියල් 5000හේ කොලේ ගෑනු කෙනාගෙ අතේ තියලා . ඩියුටි ඕෆ් වේන්න හිතාගෙන පාරට ආවා ......
යාන්තමට ගහන පොදෙත් එක්ක හමන හුලඟ නිසා නටන කොන්ඩෙ වැහෙන්න කැප් එක දාගෙන හිරිකඩ පාරදිගේම ඇවිදගෙන යන මට ආයම මතක් වුනේ නන්දාමාලනීගේ සින්දුවේ පදු පේලි දෙකක් ...........

ඉදෙන්නට හැකි නම් බතක් වී
බතක් නොඉදෙන පැලක රහසින්
( විලක්කුව ලියවෙන්නෙ සෑහෙන කාලෙකින් . දන්නෝ දනිති , නොදන්න කට්ටිය ඉන්න නිසා මේක කියන්න වෙනවා . විලක්කුවේ ප්‍රභන්ධ නෑ, අත්දැකීම් විතරයි ...... බොහොම ස්තූති )
 

Sample text

Sample Text

Sample Text