Social Icons

හොයමු බලමු

Featured Posts

Sunday, February 19, 2017

අරගලය 01

                   
                                 රඛිත හිටියේ ඇත්තටම බඩගින්නේය . යාබද අසුනේ සිටි තරුණිය වරකාපොලදී දුන් බඩ ඉරිගු කරලේ භාගයත් හුන්නස්ගිරියේදී බඩට වැටුනු ප්ලේන්ටියත් අතහැරිය විට අන්තිමට කෑම වේලක් කෑවේ පාන්දර අම්පාරෙන් බස් එකට නගින්නට පැය දෙකකට පමන පෙර  නවෝදා හොටලයෙනි . ඒ නයිට් කඩයකි  .ඒ කෑවේද එලවලු කෑම එකකි. 

                               මොකද්දෝ හේතුවක් නිසා පැය දෙක් යනකල්ම කොළඹ බස් තිබුනේ නැත.රඛිත හිටියේ බස් නැවතුමේ සිමෙන්ති පුටුවකට වී පාර බලාගෙනය .අම්මාත් තාත්තාත් බස් පිලිඹද විමසමින් ඔබ මොබ ගියෝය . අයෙත් මේ අම්පාර බලන්න වෙන්නේ මාස ගනනකිනි. ඒ නිවාඩුවට ආ විට පමනි.

                                                         අම්පාරේ සිට කොළඹට පැය 12ක පමන කාලයක් ගතවේ . බඩ ගින්නට වඩා එපා වෙන්නේ පැය ගානක් කකුල් වකුටුකරගෙන එක තැන ඉඳගෙන හිඳිමය. බස් එකේ ආසන තිබුනේ අඩියකටත් වඩා අඩු පරතරයක් හිටින විදිහටය .ඒ සීට් ගාන වැඩි කර ගෙන කීයක් හෝ වැඩිපුර හොයාගන්නටය .ඉඳගෙන යන එකාට මොනවා වුනත් බස් හිමියාට කම් නැත.එක අතකට ඔහු සාධාරනය. කවුරුත් කාවවත් බලෙන් බස් එකට ඔබා ගන්නේ නැත. එත් ප්‍රමිතියක් තිබිය යුතු නැතිද . ගැටලු මේවාය . රඛිතට බස් එක් සීට් ගැනත් කෑම ගැනත් ගම ගැනත් හිතන්නට පැය දහයකට වඩා තිබිනි.

              වසර ගනනාවකින් පසු කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයට ගමෙන් තේරුනු එකම තරුණයා රඛිතය. ඔහුට සිහි වූයේ උසස්පෙල ප්‍රථිඵල පැමිනි දිනයයි .

                           දන්නා කාලේ සිට අඳේට කුඹුරක් වැඩ කරන තාත්තාත් , මොන මොනවා හෝ කර කීයක් හරි හොයා ගන්නා අම්මාත් එදා ඇඬුවාය , ඒ සතුටටය . පවුලේ එකෙක් ගොඩ ගිය සතුටටය.ඌ පවුලම ගොඩ ගනී කියනා සතුටටය. සතියක් කන හාල් වලින් අම්මා නෑදෑයෝ හැමෝටම කිරිබතුත් කැවුමුත් හැදුවාය. එවා බෙදන්නට ගියේ නංගීත් මල්ලීත් ය.

අයියා හඩනවා මා දුටුවේ එදාමය තාත්තාගේ වේවැල් කෝටුපහරටත් අම්මාගේ ඇනුම් බැනුම් වලටත් ණය කාරයින්ගේ නින්දා වලටත් තෙත් නොවුන අයියාගේ ඇස් වලින් කඳුලක් උපන්නේ එදා විතරමය . ඔහු තමාට එතරම් සෙනහසක් දැක්වා ඇතැයි රඛිත වටහා ගත්තේ එදාය  . එදා තාත්තා කුඹුරට ගියෙත් උත්සවයකට පමනක් අඳන්නට වෙන් කර ඇති අලුත්ම සරමත් කමිසයත් ඇඳගෙනය. 

දොස්තර මහත්තයෙක්ගේ තාත්තා කෙනෙක් වැරහැලි ඇදගෙන යන එක දොස්තර මහත්තයාටත් අවනම්බුයි

එදා තාත්තා කිව්වේ එහෙමය. 

දන්නා කාලයේ සිට තාත්තා ජීවිතයේ විඳ ඇත්තේ දුක පමණකි. කුඹුරේ වැඩ වලින් පසු නා කියාගෙන දුම්වැටියක් ඉරීමෙන් හෝ මිතුරන් සමඟ මදුවිතින් සපතවූ විටක හැර වෙනත් විශේෂ සතුටක් තාත්තා ලබා නැත .කොටින්ම තාත්තා මෙසේ සතුටින් ඉන්නවා රඛිත කිසිදා දැක තිබුනේ නැත.

අම්මාට එහෙම අඳින්නට තරම් විශේෂ ඇඳුමක් තිබුනේ නැත .හොඳ ඇදුමකට කියා  තිබුනේ වසර පහකට පමන පෙර මිලට ගත් සාරියක් විතරමය .අනිත් ඒවා ගෙදරට අදින්න ගන්නා සාය හැට්ටය , සිරියා නැන්දාගේ මැශිමෙන් ඒවා මහගත්තේ අම්මාමය.

                      මේ තරම් දරිද්‍රතාවයක් ගැන කී විටදී කොළඹ ඒ /සී කාමර වල මහත්තුරු හිතන්නේ එහෙම ඒවා තිබුනේ ලලිතා විසින් ඉසාට ගොයම් මිටි බැඳ දෙන කාලේ කියාය .ඒත් කොළඹින් පිටතට යන විට එවන් ජීවිත ඹ්නෑ තරම්ය . කොස් කාලෙට වේල් දෙක තුනම කොස් විතරක් තම්බන පලාත් තිබේ . මුලදී නං ඒවා රසය , ඒ කාලෙකට පස්සේ ලැබෙන නිසාය . ඒත් සතිය දෙක යනකොට හැමදාම කෑවොත් අමුර්තේ වුනත් වහ වෙන්නා වගේ කොස් කියන්නේ කරුමයක් වෙයි.

         බස් එක දෙමටගොඩ පාලම හරියේය . කලින් වරක් දෙවරක් කොළඹ පැමින තිබුන නිසා දැං බහින්නට ලඟ බව රඛිත දනී . අතේ තිබුනේ පොත් මල්ල විතරය . ඇදුම් බෑගය ඩිකියේය .... තමා බසයට නැගුන පසු කොහෙන්දෝ පැමිනි රොත්තක් කොළඹ යන්නට තමන් අත වූ ගමන් මලු ඩිකියට දැමූ නිසා පිටකොටුවෙන් තමන්ගේ බෑග් එක ගන්නට සැලකිය යුතු පරිශමයක් දරන්නට සිදුවනු ඇත.

අනේ මගේ දුප්පත් ඇදුම් බෑග් එක වෙන කවුරුත් නං අරං යන්න එපා . රඛිතට හිතන්න තිබුනේ එච්චරමය .

අදින් ඇරඹෙන සරසවි ජීවිතයේ වසර ගනන කෙසේ ගෙවෙනු ඇතිද . මුදල් තිබුනේද මුල් මාසේ ජීවත් වන්නට විතරක්ය . ඒ දුන්නේද අම්මාගේ අරුංගලය උකසට තබාය . මෙතරම් ලොකු මහත් කරලත් ඒ මිනිස්සුන්ට තවත් නිවනක් නැති හැටි . රඛිතට සුසුම් හෙලුනේ නිතතිනි. දිගටම අම්මාගෙන් මුදල් බලාපොරොත්තු විය නොහැක . ගතමනාව හොයා ගන්නට කුලී වැඩක් හෝ කල යුතුය .

සීනියර්ස් ලා මොන වගේ උන්ද කියා දන්නේ නැත.රැග් එක දරුනුවටම තියෙයිද යන්න ඔහු  නොසන්සුන් කලේය. රඛිත අහින්සකය , සුජීව ප්‍රසන්නාරච්චිගේ නවකථාවල කොල්ලා තරම්ම නැතත් ලොකු ඔලුවෙන් නැත .

කොළඹ නං රැග් නෑලු 

තේරුනු විශ්ව විද්‍යාලය පිලිඹද සටහන් ලියුම පැමිණි දින දිලිනි කීවේ එහෙමය . දිලිනි හිටියේ රඛිතගේ අල්ලපු ගෙදරය ,තමන්ට වඩා අවුරුද්දක් බාලය .කලා අංශයෙන් මෙවර උ පෙල ලියා ප්‍රතිථල බලා පොරොත්තුවෙන් සිටී. එහෙව් එකී කොළඹ මෙඩිකලේ ගැන දන්නේ කෙහොමද ඕවා ගැන කථා කරන්නට ගියොත් වෙන්නේ තමන් ලොකු කම කියා ගමේ උන්ගෙන් අසාගන්නටය .

කොළඹ එන්නට කලිං දවසේ රෑ රඛිත ගමේ හැම ගෙරදකටම ගියේ තමන් හෙට ගමෙන් කොළඹ යන බව කියන්නටය . ගමේ සිරිත එහෙමය . නෑදෑයෝ හැම එකාම ඔලුව අත ගා ආශිර්වාද කල නමුත්  ලොකු හැඟිමක් තිබුනේ නැත . දෙතුනදෙනෙකු නං ඔලුව අත ගෑවේ මූන පුලුටු කරගෙනෙය .

අන්දිරිස් මාමා තමන් උසස් පෙලට ජීව විද්‍යාව කරනවාට අකමැති වූවෙකි .

 ඕවා කරලා ගොඩ යන්න අමාරුයි කොලුවෝ .. පලාතේ හැටියට ලේසි එකක් කරපං . ඔහු කිව්වේ එහෙමය .

රඛිත හිතුවේ ඒඉරිසියාවට කියාය. එත් තමන් සමග උ පෙල කල බාගෙයක්ම පේල් වූ හැටිත් තමන් විතරක්ම විස්සවිද්‍යාලයට තේරුන හැටිත් නිසා අන්දිරිස් මාමාගේ කථාවේ ඇත්තක් ඇතැයි සිතුනේ විභාගයට පස්සේ දවසේය .

කොළඹ යන බව කියන්නට ගොස් වදින වෙලාවේ මේක තියාගනිං වියදමට කියා රුපියල් අට දාහක්  දුන්නේත් රඛිත කලින් හිතූ ඒ ඉරිසියාකාරයාය.. ගමෙන්ම ලැබුනේ ඒ මුදල විතරමය ලොකු මුලක් නොවුනත්  වැලි ගොඩ දැමිමෙන් එදා වේල හොයා ගන්නා අන්දිරිස් මාමා කලේ හර්කියුලිස් දිව්‍ය ලෝකේ යන්න කරපු වැඩ වලින් එකක් වැනි වැඩකි. රඛිත එදා එතනින් ආවේ ඇස් වල කඳුලු පුරවාගෙනය . අම්මාත් එදා අන්දිරිස් මාමාට වැන්දාය .ඒ පුතාට උදව් කලේ ඔහු විතරක් නිසාය .

කොළඹ පිටකොටුව හැමදාමත් කළබලය . එදා සෙනසුරාදා කියා වෙනසක් නැත වාහන වත් මිනිසුන්වත් අඩුවක් නැත. රඛිත කොළඹ දන්නේ ටිකකි . පිටකොටුවේ සිට විශ්වවිද්‍යාලයට පාර නම් දන්නේම නැත. උදේ බස් පරක්කුව නිසා දැනටමත් තමන් පැය ගානක් ප්‍රමාද බව රඛිත දනී . දැන් කරන්නට දෙයක් නැත එන දේකට මුහුන දෙන්නට සිදුවනු ඇත. ලියාපදිංචිය සිදු කරන්නේ හෙට නිසා බයක් නැති නමුත් ප්‍රමාදය නිසා  අද නවතින්නට හොස්ටල් නැති විය හැක . එහෙම වුනොත් ඉන්නේ කොහේද .

 අම්පාරට තද අව්ව හුරුය ඒත්කොළඹට වැටෙන අව්ව ඇඟට අමාරුය . බසයෙන් බැස තවම වැඩි වෙලාවක් නැතත් රඛිතගේ අත් නැවූ කමිසයට යටින් ඇඳි බැනියම දාඩියෙන් තෙමී ඇත්තේ ඒ නිසා වන්නට ඇත.
බැලු බැලු අත තොරොම්බල් කඩය , නැත්නම් ඒවා පලතුරු කඩය .ඒත් නැත්නම් බනිස් රෝල්ස් ආදිය පිරවූ කඩ කාමරවේ .

බසයේ ඩිකියෙන් තම බෑගය බේරා ගැනීමට බලාපොරොත්තු වුනා වාගේම සැලකිය යුතු වෙලාවක් ගතවිය . එතන සමුපාකාරය වාගෙය . බෑග් දැමූ අය ඒවා ගන්නේ පොරකාගෙන අනිත් උන් පෙරලාගෙනය . ඇඳුම් බෑගය අතිනුත් පොත් බෑගය කරේත් එලාගත් රඛිත බස් නැවතුමින් මිදී බොගහ යටට ආවේය . හෙවනක් ඇත්තේ එතන විතරය .
          
                          කැම්පස් එකට පාර අහගන්නේ කාගෙන්ද ......... මොනවා කරන්නත් කලියෙං බඩට මොනවා හෝ දමා ගත යුතුය. ඇත්තේ ඉවසාගත නොහැකි බඩගින්නකි . හවස් වී ඇති නිසා රඛිතට දැනුනේ බත් කන්නට බැරි ගතියකි. එනිසා ලඟම තිබූ හෝටලයෙන් ඔහු කෑවේ රෝල්ස් දෙකක් හා බනිස් එකකි . බඩට දැනුනේ ලාවට වුනත් වැඩිය වියදම් කරන්නට නොසිතේ . 

දකින දකින අත ඕනෑ තරම් මිනිසුන්ය ඒත් ඒ කාගෙන්වත් පාර අහන්නට රඛිතට හිතුනේ නැත .

මං මෝඩයෙක් වගේ පෙනේවි ඔහුට දැනුනේ එහෙමය.

ඇය මුන ගැසුනේ පාර අසන්නට එන ගමනේ ගුනසේන පොත් මැදුර ලඟදීය . පිස්සෙකු සේ මලු දෙකකුත් මාස ගනනික් නොකැපූ අවුල් වී ගිය හිස කෙසිනුත් යුතුව සිටි රඛිත ගල් ගැසුනේ ඒ රුව හමුවේය........................

අරගලය 02 බලාපොරොත්තු වන්න

Thursday, May 5, 2016

හිතුවෙවත් නැති දවසක !!!! ( අනේ නෑ බය වෙන්න එපා දේශපාලනේ නෑ )





කාලය , හරිම පුදුමයි . අද ඊයේ වගේ මතකයේ තියෙන ආදරනීය සිදුවීම් දේවල් සිද්ද වෙලා තියෙන්නේ අවුරුදු ගානකට කලින් කියන එක , වෙලාවකට ඒක පිලිගන්න බැරි තරම්............ ඒත් පිලිනොගෙන කොහොමද ! කාලේ ගෙවිලා ගිහිල්ලා .

අපි හිත පතන දේවල් හිතන විදිහ වෙනස් වෙලා , ලෝකෙ දකින විදිහ වෙනස් වෙලා , මිනිස්සු අපි දිහා බලන විදිහ  වෙනස් වෙලා ...අවුරුදු දෙකතුනකට හිතාගන්න බැරිතරං මුලු රටම වෙනස් වෙලා ...
.
.
.
ලංකාවේ පොඩි උන් වෙනස් වෙනස් වෙලා.. උං සෙල්ලම පැත්තක දාලා රැප්කරන්න පටන් අරං කියහංකෝ .

අපේ මිනිස්සු වෙනස් වෙලා .. උං අලුත් අවුරුද්ද විවේචනය කරලා රැඩිකල් වෙන්න අරං කියහංකෝ.

රටේ දේශපාලනේ වෙනස් වෙලා .. ඇන කොටාගන්නේ මන්ත්‍රීවරු කියහංකෝ .... ( ඉස්සර ඕක කලේ උංගේ හෙන්චයියොනේ )

සාසනේ වෙනස් වෙලා .. බන කියන එක පැත්තක තියලා නිවන බල්ලට දාලා හාමුදුරුවරු වේදිකා ගානේ වෛරය වපුරනවා කියහංකෝ..
.

.
.
.


හිතේ කොනක තිබුන මොකද්දෝ ආසාවක් එක්ක බ්ලොග් එකක් ලියන් පටන් අරන්ගෙනත් .......... එ්ක අතඇරලා දාලත් ගොඩක් කල් වෙනවා .... ඒත් දැනුනේ නෑ , 

පටන් ගත්තු කාලේ හිටපු ඒ නිදහස් කොල්ලා තවම ඉන්නවද .... ඒකත් කාලෙත් එක්ක වෙනස් වෙලාද ,
.
.
.

වෙනසට වෙනස් වුන,, ජීවිතෙත් එක්ක වෙනස්වුන විලක්කුව ......... අලුත් කථා ( අනේ නෑ බය වෙන් එපා දේශපාලනේ නෑ ) ගොඩකුත් එක්ක ආයෙමත් ......


ප.ලි - කලිං වගේම තමයි කුජීත කථා ගොඩක් එහෙම්මයි!!!!

එහෙනං මචං එන්නං 




Sunday, April 12, 2015

මේ අවුරුද්දේ වත් නාසි කඳවුරෙන් පැනල පලයං .....................




ආදරණීය ගුරුතුමනි ,
මම නාසි කඳවුරකින් මිදී පලාආවෙක්මි.
බොහෝ මිනිසුන් විසින් නොදුටු,
නොදැකිය යුතු , බොහෝ දෑ මම දුටුවෙමි.

උගත් ඉන්ජිනේරුවන් විසින් ගෑස් කුටි තනන අයුරු.........
දක්ශ වෛද්‍යවරුන් මිනිසුන්ට විශ එන්නත් කරන අයුරු,
පුහුණු හෙදියන් විසින් ළදරුවන් මරාදමන අයුරු...
උපාධිදාරින් විසින් ගැහැණුන් හා ළමයින් මරා පුලුස්සන අයුරු.....

මට අධ්‍යාපනය ගැන ඇත්තෙ සැකයකි.
මාගේ ඉල්ලීම, ගුරුවරුන් විසින් කියාදිය යුත්තෙ සිසුන්ට
මානව දයොවෙන් යුතු මිනිසුන් වන අයුරු යන්නයි ....
ඔබේ උත්සාහය අවසානයේ ලොවට 
උගත් අමනුෂ්‍යයින්-- දක්ශ යක්ෂයින්
දායද කලයුතු නැත....

ලිවීම , කියවීම , ගණිතය , ඉතිහාසය , වැදගත් වන්නේ ............
ඉන් අපේ අනාගත පරපුර වඩා මානව හිතවාදී වීමට
කියාදෙන්නේ නම් පමනි .........





මේ ටික මෙහෙමම නැතත් ටිකක් හරි මේ වගේ සමානව හිතුනේ ට්‍රෙිනිං එක අතරවාරේදි ඇස් වල මොකද්දෝ ආසාදනයක් වෙලා බෙහෙත් ගන්න නාගොඩ රජයේ රෝහලට ගියපු වෙලාවේ ...

අසරණ අහිංසක අම්මලාට නර්ස්ලා කෑගගහා බනිනකොට,
ළමයි හම්බවෙන්න ඉන්න අම්මලාට ඇටෙන්ඩන්ලා සත්තුන්ට වගේ කථා කරනකොට ........
ලස්සන දොස්තර නොනා කෙනෙක් මගේ මූනවත් බලන්නෙ නැතුව ඇහැට දාන්න ඕනේ බෙහෙත් ලියලා දෙනකොට ....
ලෙඩ්ඩු බලන්න එන මිනිස්සුන්ව ඉස්පිරිතාල සිකියුරිටිගේ සපත්තුවට පෑගෙන හැටි දැක්කාම ..........
ප්‍රයිවට් ඉස්පිරිතාලෙට යන්න හරියටම 3.30ට පිට වෙලා යන දොස්තර මහත්තුරු දැක්කාම .....
මහ පාන්දර ඉදං බඩගින්නේ පොලිම් වල වේලෙන මිනිස්සු මේ ඉන්නෙ තමංගෙ දිහාවත් බලන්නෙ නැතුව බෙහෙත් දෙන දොස්තරලව හබ්බවෙන්න කියලා හිතෙනකොට ............

තමයි  ඇයි බං මේ රටේ මිනිස්සු මුංට ඉගෙන ගන්න සල්ලි දුන්නෙ කියලා හිතෙන්නේ

ළමයින්ව ඉස්කෝලෙට දාන්න විදුහල්පති වරු සල්ලි ඉල්ලද්දි ......
ඉස්කෝලෙට යන පොඩි කෙල්ල ගුරුවරු අතින් දූශනය වෙද්දි .....
සුදුසුකම් නැති උන් අධ්‍යාපනයේ මුලු පුටුවල වැජඹෙද්දි ....
කැම්පස් එකේදි , විද්‍යාපීඨෙදි හොයපු සාදාරන ලෝකේ ,එලියට ඇවිත්  ඒ ලෝකේ හොයපු ඈයොන්ගෙ අතින්ම කෙලිසිලා යද්දි.....

කුඔුරු වේලෙද්දිත් වතුර දෙන්නෙ නැතුව වැව පුරවලා 100000 හොයන ඉන්ජිනේරුවේ ඉද්දි .........
බල්ලෝ බලල්ලුන් ගානට මිනිස්සු දාන බස් සේවකයෝ ඉද්දි ......
ඉතුරු දෙන්නෙ නැති කොන්දොස්තරලා ඉද්දි .......

කක්කුස්සි වලක හරි කමක් නෑ හදලා තියෙන හෝටල් පගාවට ඒ ශ්‍රේනියේ ආපන ශාලා කියලා සහතික දෙන සෞඛ්‍ය පරීක්ශක වරු ඉද්දි .....
ගස් කපලා , දඩයමේ යන කැලෑ මහත්තුරු ඉද්දි ......

මුලු දවසම නිදාගෙන පඩි ගන්න රජයේ සේවකයෝ ඉද්දි ........
ලක්ශ ගනං පඩි අරං තවත් පඩි ඕනේ කියන විදුලි බල සේවකයෝ ඉද්දි ..



.
.
.
.
.
.
.
ඒහෙම කලා කියලා උන්ට බන්න ගහන්න අපිට බෑබං ....... අඩුම ගානේ ඒහෙම කරන්න ඒපා කියලා වත් කියන්න අපිබෑ ........ කිව්වෝත් මිනිස්සු දාස් ගානකගේ ජීවිතත් ඒක්ක උං සෙල්ලං කරන් ගන්නවා වැඩ කරන ඒක නවත්තලා දාලා........ ඉල්ලීම් දෙනකල් 
ඒහෙව් ඒකේ .....

උඹලා උඹලගේ පීඩනේ පිට කරන්න කාලෙන් කාලෙට පොලීසියට , හමුදාවට බනින එක සාදාරනයි බං ..........
මොකද උඹලා බැන්න කියලා .. ගැහුවා කියලා ... උන්ට වැඩ වර්ජන කරන්න උද්ගෝශන කරන්න , ඉල්ලීම් ඉල්ලලා උසාවියට පාගමන් යන්න , පාර්ලිමේන්තුව ජනපති මැදුර වටලන්න......
බෑනේ බං ........



 මූණ අකුලං පැත්ත ගහලා ඉන්න ඒක හැර උන්ට කරන්න පුලුවං මඟුලක් නැති නිසා ........ පීඩනේ උංගේ පිටිං අැරලා දාපං .......

Sunday, March 1, 2015

පලමු පෙම් පත





" අම්මේහ් කො මං යනකොට මේ මේසෙ උඩ තියලා ගියපු පෙට්ටි  ටික"

                            මාස ගානකට පස්සෙ හිරෙන් නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා වගේ මාරම සැහැල්ලුවකින් හිත පුරවගෙන , මාස හයකට විතර පස්සෙ ගෙදර ඇවිල්ලා ගෙවෙන දෙවනි දවසේ පොත් මේසෙ මාව ඇදලා වගේ ලඟට ගත්තෙ ගියෙ කාලෙකට කලින් ගෙවපු ජීවිතේ මතකයත් එක්ක ටික වෙලාවක් හරි ජීවත් වෙන්න තිබුන ආසාව වෙන්න හරියටම දැනගෙන හිටපු ගානට.

නංගි ගෙන් තමයි අහන්න වෙන්නෙ , එයා අපිට ඕක අල්ලන්න වත් දුන්නෙ නෑ ඔයා ගියාට පස්සෙ .... අයියගෙ එව්වා අදින්න එපාකිය කියා  හරවලා යවනවා ...... කොටින්ම ඕකෙ දූවිලි ගසන එක කලෙත් ඒයා 
                           අම්මපා අපේ නංගි මැට්ටි ,,........ මැටි වුනත් සම්පතක්නේ ..........ඒත් එතනිං එහාට සිතුවිලි දාමය අරගෙන යන්න අපේ අම්මා ඉඩ තිබ්බෙ නෑ ...

" අපිට අදින්න නොදුන්නට එයා නං ඔතනමයි වැඩ "

මොකාකාකාකා.............. ර්ර්ර්ර් ....... සම්පතක් වුනත් මැටිනෙ යකෝ ! ඒකියන්නෙ මෙච්චර කල් ලියපු සේරම ඩයරි පුරවලා තිබුන පෙට්ටියේ අතුරුදහන් වීමටත් වග කියන්න ඕනෙ මේ ඉටි ගෙම්බි තමයි. ඒක අතුරු දහන් වෙලා කියන්නේ  ඉතිං මගේ පටිවට් එකත් ඒ ගෙම්බි ගාවම තමයි කියන එක .

ඔන්න ඉතිං මේ වෙලාවට තමයි අපරාදෙ ඔය පිස්සු විකාර මගුල් ලිව්වෙ අපරාදේ කියලා හිතෙන්නෙ..

මෙච්චර වෙලා ගෙදර ආපු ප්‍රීතිය නිසා අර සඳරු කියන්නා වගේ ඔකඳ වෙලා හිටපු මම දැං ටිකකට කලින් අහපු ආරංචිය නිසා දන්ඩෙන් පහර ලත් නාගයෙක් වගේ වුනා ...... අඅඅඅඅ ...... ඔය කිව්වට එහෙමම වුනෙ නෑ , අමුතු වචනයක් දැමුමට ඇත්තටම වුනේ මගේ ප්‍රයිවට් දේවල් මගෙම ගෙම්බි ඇදලා ඇති කියලා හිතිලා  පොඩ්ඩක්  මල පැනපු එක විතරයි .

නංගීගීගීගීගීගීගී .................... "

 සලාං...... ඒ කුස්සියේ හිටපු අම්මගෙ අතින් තාත්තට තේ හදලා දෙන කෝප්පෙ වැටිලා කැඩෙන සදදේ. අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි හැඳිගගා හිටපු හොද්දට දාන්න මිරිකපු පොල්කිරි භාජනෙත් උස්සගෙනම දුවං ඇවිත් .
තත්පර විස්සක් යන්න කලින් උදේ වැඩට ගියා කියලා මං හිතාගෙන හිටපු තාත්ත අම්මත් එක්කම මගේ ඉස්සරහා .

අම්මා - පිස්සුද චූටි පුතා ..........

මම -  O.o 

අම්මා තාත්ත දිහා බලාගෙන - කෑගැහුව විදිහ.......... මං හිතුවේ කරන්ට් එකවත් වැදිලා කියලා . බලන්නකෝ කරන වැඩ

මම - :/

ඒ වෙනකොටත් එතනට ආරාධනාවක් නැතුවම පාත් වෙලා හිටපු අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි - :3

( මම සරම පිටින් )

තාත්තා -  -_-

කොහෙන්දෝ ඔළුව සදාපු නංගි -  :D 

මම - :) :3 :/  හීමීටනේ කථා කලේ 

අම්මා - හොඳ හෙමීට :3
 ( සභාව විසිර යෑම ) 

සභාව එහෙම විසිර යන්න ගියාට ඒකේ හිටපු එක සාමාජිකවකට නිකංම යන්න ඉඩ අරින්නෙ මගේ හිත දුන්නෙ නෑ . හිත කියන දේ කරන්න කියලනේ හැම වෙලේම අපිට උගන්නවන්නෙ ඉතිං මාත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව හිත කියන දේ කරන්න හිතාගෙන . 

සතුරු පාර්ශවය නියෝජනය කරලා දැං ටිකකට කලින් මට හෙන නෝන්ඩි හිනාවක්  දාපු නංගිගෙ කොන්ඩෙන් ඇදලා අල්ලාගෙන එහෙමම කෑ ගහද්දි පුටුවක් උඩින් වාඩි කෙරෙව්වා . 

ටේබල් ලෑම්ප් එක ඔන් කරලා මූණට ඇල්ලුවා .  ගැලවිලා පැනල යන්න ගත්තු උත්සහය ටොක්කක් අනිනවා කියලා කියපු ගමන් නැතිවෙලා ගියා .
දැන් ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා සතුරා සූදානම් .

තමුංගෙ නම මොකක්ද ? "

මොකා ........"

නම කියනවා ......."

මොලේ නරක් වෙලාද කොහෙද ට්‍රේනිං එකේදි කොහෙ හරි ඔළුව වැදුනද ? "

ඉවරයි ප්‍රොෆෙශනල් විදිහට ප්‍රශ්න කරන්න ගත්තු උත්සාහය ඒ විදිහට ඇල් වතුරට උල් පිහියෙන් ඇන්නා වගේ වෙලා යද්දි , මං සාමාන්‍ය විදිහට ප්‍රශ්න කිරන එක පටන් ගත්තා .

කෝ මැට්ටි මගේ ඩයරි තිබ්බ පෙට්ටියයයයයය ............ ????  මං ආයෙම පාරක් නංගිගෙ කන ගාවට වෙලා කෑ ගැහුවා .

අම්මේ .......... ඕකට කෑ ගහන්න ඕනැයැ . ඇහුව නං කියනව නේ ."
ම්ම්ම්............. ඒකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා .

අන්න මගෙ රාක්කෙ යටම තට්ටුවෙ ඇති  ගන්න එකයි ඇත්තෙ . එහෙම කියන ගමන් ගෙම්බි පුටුවෙන් නැගිටලා ගියෙ ආදරේට මගෙ කනෙන් ඇදගෙන.

උදේ ඉදන් අයෙම පාරක් මගේම අතීතයට දුවගෙන යන්න තිබුන ආසාව නිසාම හොයපු පෙට්ටිය ඔන්න දැං මගේ මේසේ උඩ .

මොකද්දෝ හේතුවකට මං කියවන්න හිතාගත්තු 12 වසරේ ඉන්නකොට ලියපු ඩයරිය නැතුව මගේ අතට ආවේ 9 වසරේ , මං මුලින්ම ලියන්න පටන් ගත්තු එක . 

මුලින්ම ඩයරියක් ලියන්න හිත හදාගත්තු අවුරුද්ද ! ඒත් එහෙම පුරුද්දක් ඒ වෙනකල් තිබිලා තිබුනෙ නැති නිසා 9 වසරෙද මගේ අතින් ලියවුන ඩයරිය තැනින් තැන ලියවෙලා තිබුන අසම්පූරන එකක් වුනා .

අතිතයේ පිටු එකෙක් එක පෙරලෙද්දි ,
පොතේ මැද හරියෙ තිබුන වෙනදට වඩා ලස්සන මගෙ අකුරු වලින් ලියවුන කොලයක් මගේ අතට ආවා . පිටින් විතරක් බලලා අදුර ගන්න ටිකක් අමාරු වුන නිසා කොලේ තිබුන පලවෙනි දෙවෙනි පේලි ටික කියවන්න සිද්ද වුනා .......
මෙන්න තියෙනවා කොලේ තිබුන දේවල් ........
මුලු හිතම එක කොලේකට දාන්න අමාරුවෙන් වුනත් උත්සහ කරමින්,

හැමදාම උදේ පාන්දර මුලු හිතම කිතිකවාගෙන ඇස් දෙක ඉස්සරහ පිපිලා දිලිසෙන කානේශන් මලක් අතේ දුරින් තියෙනකොට ඒ දිහා නොබලා අහක බලාගෙන ඉන්නපුලුවන් ද !!
දන්නවද ! හැම කොල්ලෙකුගෙම හිතෙ ඒ වගේ කානේශන් මලක් ඉන්නවා , නැත්තං ඇඳිලා තියෙනවා .  මුලු හිතම මලටම ලියවිලා යනවා. ඒ මලට නටන්න , දඟලන්න , පෙරලෙන්න , දුවන්න , ඉඹින්න ඕනෙ තරමටත් වඩා ඉඩක් ඒ හිත ඇතුලෙ තියනවා .
මොන තරම් ඇහිරිලා තියෙන හිතක් ඇතුලෙ වුනත් මලට දෙන්න තියෙන ඉඩ ඒ විදිහටම ඉතුරු වෙලා තියෙනවා .

මගෙ සුදු මැණික දන්නවද !!!මගේ පුන්චි ලෝකේ ඒ ලොකු හිඩස ඉතුරු කරගෙන ඉන්නේ ඔයා වෙනුවෙන් කියලා, මගෙ හිතට පිපෙන්න පුලුවන් එකම කානේශන් මල ඔයා කියලා ........... අනේ !!! දන්නවා කියන්නකෝ .

එදා මතකද අපි මුලින්ම හම්බවුන හැටි ........ ඔයා ක්ලාස් එකට අලුතෙන් මුලින්ම ආපු දවසෙම මගේ බර්ත් ඩේ එක වෙලා මගේ අතින් පලවෙනි කෙක් කෑල්ලම ඔයාට කවපු හැටි . එදා එහෙන් මෙහෙන් හම්බවුන පොඩි පොඩි තෑගි වලට වඩා වටින දෙයක් ඔයා මට දීලා ගියා ..... ඒ වෙන මොකක්වත් නෙවෙයි ජීවත් වෙන්න බලාපොරොත්තුවක් .

අනිත් අය විහිලු කරද්දිත්  වෙන කවුරු කිව්වත් අනේ බෑ කියන ඔයා මං ඇහුවොත් විතරක් බත් කටක් කවන්නෙ!!!!
උගන්නන වෙලාවෙදිත් ඔලුව කැරකිලා ඔයාගෙ ගාවට ඇස් දෙක එනකොට එච්චර වෙලා මගෙ දිහා බලාගෙන ඉදලා ඉදලා ඔයා බිම බලාගන්නෙ.!!!!!!!
ලැබෙන හැම විවේකයකදිම මුල ඉදලා අන්තිම වෙනකල් අපි අපිත් එක්ක ඉන්නෙ !!!!!
එච්චර හිනා යන්නෙ නැති කථාවක් වුනත් මං කිව්වොත් කෑ ගහලා හිනාවෙන්නෙ .
විබාගෙට විශයකට දෙකකට ලකුනු අඩුවෙන් ලැබිලා මං දුකෙන් ඉන්නකොට ඔයා රෑ තිස්සෙ තාත්තගෙ ෆෝන් එක හොරෙන් ඇරන් කෝල් කලේ ............

මෙච්චර දේවලුත් කරලා ඔයා විහිලුවටවත් කියනව නං ඔයා දැනං හිටියෙ නෑ කියලා මගේ ලෝකේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි ඔයා කියාලා ......මට කියන්න දෙයක් ඉතුරු වෙන එකක් නෑ .

ඊළඟ සතියට අපි දෙන්න හම්බ වෙලා අවුරුදු එක හමාරක් පිරෙනවා .... මේ මාසේ අන්තිමට අපි දෙන්නටම විභාගයක් ලියන්න වෙනවා . 
අපි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙකුටවත් විභාගෙන් පේල් වෙන්න වෙන්නනෙ නෑ ! ( මීටර් දෙකක් නේ )
අපි දෙන්නට හම්බ වෙන්න තියෙන්නෙ මේ මාසෙ විතරයි . 
මේ තරං ලොකු ආදරයක් හිත ඇතුලෙ තියාගෙන , මගේ මැනික දකින හැම වෙලාවකම , මතක් වෙන හැම වෙලාවකම හිත ඇතුලෙන් කිති කැවි කැවි දුක් විදින්න මට තවත් බෑ !!!
ඔයත් එක්ක ගෙවෙන හැම තප්පරයක්ම මට මොනතරම් වටිනවද කියලා ඔයා දන්නවා , මං දන්නවා ඔයාට ඒක දැනෙනවා . නෑ කියන්න එපා ඔයාටත් එහෙමම දැනෙනවා !!! දැනෙන්නෙ නැත්තං ඇයි ඔයා මාව දකින හැම වෙලාවකම , පුලුවන් හැම වෙලාවකම මගෙත් එක්කම කාලෙ ගතකරන්නෙ ?

ලොකු ලොකු වචන වලින් මේක කියන්න තරං මගේ වචන මාලාව දියුනු වෙලා නැතුව ඇති . ඒත් කොහොම කිව්වත් කියන්න වෙන්නෙ මේ ටික තමයි .

මං ඔයාට ආදරෙයි ,............ පොඩ්ඩක් නෙවෙයි ගොඩාරියක් . කියාගන්න බැරි තරම් .
මගේ රත්තරංට මේක කෙලින් කියන්න තරං හිතට හයියක් නැති නිසා නෙවෙයි මේ ලියුමක් දෙන්නෙ !!! ආදරෙයි කියන්න කලින් ඔයා වෙනුවෙන් කියන්න  තියෙන දේවල් ටික දැන ගන්න අරින්න පුලුවන් හොදම විදිහ මේ විදිහ නිසා . 
අවුරුදු එක හමාරක් බලාගෙන හිටියා ........ තවත් ඉන්න අමාරුයි . ඉක්මනට උත්තරයක් දෙනවා නේද සුදු මැණික !!!

ලියුම කියවන්න යන්න ඇත්තෙ විනාඩියකටත් වඩා අඩු කාලයක් වෙන්න ඇති . ඒත් අතීතයට ගියපු හිත අවුරුදු දෙකකට ලං වෙන්න හිතේ පුරවගෙන කරපු ඒ ආදරේ හැම අස්සකටම මුල්ලකටම ගිහිල්ලා .

උගුර ඇතුලෙ රත්කරපු යකඩ බම්බුවක් හිර කරලාවගේ , හුස්ම ගන්න බැරිවෙන තරං පපුව මිරිකගෙන ඉන්නවා වගේ දැනෙන අතරේ ඇස් ඉස්සරහ තිබුන ලියුම බොඳ වෙලා යන්න වැඩි වෙලාවක් ගියෙ නෑ .

අතීතෙට ගිහිල්ලා අහුමුලු වලින් විනෝද වෙනන් හිතුවට එහෙම යන අතීතේ මේ වගේ අමතක කරලා දාලා තිබුන මුල්ලකට යන්න වෙයි කියලා නං හිතුවෙනෑ . 






ප.ලි - ඒ ලියුම මට කවදාවත් ඒ ගෑනු ලමයට දෙන්න වුනෙ නෑ . ලියුම දෙන්න හිතාගෙන ඒක සාක්කුවෙ දාගෙන ගියපු සෙනසුරාද දවසක ක්ලාස් එකට එන අතරේ 2007 අවුරුද්දෙ ටෙක්නිකල් හන්දියේදි දවල් 3 ට විතර වුන ඇක්ස්ඩන්ට් එකකින් මගේ මල .............සුදු ගවුම පිටින්ම යන්න ගියා .....................


ප.ප.ලි - කාලකන්නි ලියුම ......... කොහෙන් හරි සාපයක් වැදු වෙලාවක ලියපු එකක් වෙන්න ඇති . මගේ කෙල්ලව මරා ගත්තු ලියුම අවුරුදු ගානකට පස්සෙ කෙල්ල වෙනුවෙන් ආයෙම අඩන ගමන් පුච්චලා දැම්මා . 



 

Sample text

Sample Text

Sample Text