Social Icons

හොයමු බලමු

Featured Posts

Thursday, May 5, 2016

හිතුවෙවත් නැති දවසක !!!! ( අනේ නෑ බය වෙන්න එපා දේශපාලනේ නෑ )





කාලය , හරිම පුදුමයි . අද ඊයේ වගේ මතකයේ තියෙන ආදරනීය සිදුවීම් දේවල් සිද්ද වෙලා තියෙන්නේ අවුරුදු ගානකට කලින් කියන එක , වෙලාවකට ඒක පිලිගන්න බැරි තරම්............ ඒත් පිලිනොගෙන කොහොමද ! කාලේ ගෙවිලා ගිහිල්ලා .

අපි හිත පතන දේවල් හිතන විදිහ වෙනස් වෙලා , ලෝකෙ දකින විදිහ වෙනස් වෙලා , මිනිස්සු අපි දිහා බලන විදිහ  වෙනස් වෙලා ...අවුරුදු දෙකතුනකට හිතාගන්න බැරිතරං මුලු රටම වෙනස් වෙලා ...
.
.
.
ලංකාවේ පොඩි උන් වෙනස් වෙනස් වෙලා.. උං සෙල්ලම පැත්තක දාලා රැප්කරන්න පටන් අරං කියහංකෝ .

අපේ මිනිස්සු වෙනස් වෙලා .. උං අලුත් අවුරුද්ද විවේචනය කරලා රැඩිකල් වෙන්න අරං කියහංකෝ.

රටේ දේශපාලනේ වෙනස් වෙලා .. ඇන කොටාගන්නේ මන්ත්‍රීවරු කියහංකෝ .... ( ඉස්සර ඕක කලේ උංගේ හෙන්චයියොනේ )

සාසනේ වෙනස් වෙලා .. බන කියන එක පැත්තක තියලා නිවන බල්ලට දාලා හාමුදුරුවරු වේදිකා ගානේ වෛරය වපුරනවා කියහංකෝ..
.

.
.
.


හිතේ කොනක තිබුන මොකද්දෝ ආසාවක් එක්ක බ්ලොග් එකක් ලියන් පටන් අරන්ගෙනත් .......... එ්ක අතඇරලා දාලත් ගොඩක් කල් වෙනවා .... ඒත් දැනුනේ නෑ , 

පටන් ගත්තු කාලේ හිටපු ඒ නිදහස් කොල්ලා තවම ඉන්නවද .... ඒකත් කාලෙත් එක්ක වෙනස් වෙලාද ,
.
.
.

වෙනසට වෙනස් වුන,, ජීවිතෙත් එක්ක වෙනස්වුන විලක්කුව ......... අලුත් කථා ( අනේ නෑ බය වෙන් එපා දේශපාලනේ නෑ ) ගොඩකුත් එක්ක ආයෙමත් ......


ප.ලි - කලිං වගේම තමයි කුජීත කථා ගොඩක් එහෙම්මයි!!!!

එහෙනං මචං එන්නං 




Sunday, April 12, 2015

මේ අවුරුද්දේ වත් නාසි කඳවුරෙන් පැනල පලයං .....................




ආදරණීය ගුරුතුමනි ,
මම නාසි කඳවුරකින් මිදී පලාආවෙක්මි.
බොහෝ මිනිසුන් විසින් නොදුටු,
නොදැකිය යුතු , බොහෝ දෑ මම දුටුවෙමි.

උගත් ඉන්ජිනේරුවන් විසින් ගෑස් කුටි තනන අයුරු.........
දක්ශ වෛද්‍යවරුන් මිනිසුන්ට විශ එන්නත් කරන අයුරු,
පුහුණු හෙදියන් විසින් ළදරුවන් මරාදමන අයුරු...
උපාධිදාරින් විසින් ගැහැණුන් හා ළමයින් මරා පුලුස්සන අයුරු.....

මට අධ්‍යාපනය ගැන ඇත්තෙ සැකයකි.
මාගේ ඉල්ලීම, ගුරුවරුන් විසින් කියාදිය යුත්තෙ සිසුන්ට
මානව දයොවෙන් යුතු මිනිසුන් වන අයුරු යන්නයි ....
ඔබේ උත්සාහය අවසානයේ ලොවට 
උගත් අමනුෂ්‍යයින්-- දක්ශ යක්ෂයින්
දායද කලයුතු නැත....

ලිවීම , කියවීම , ගණිතය , ඉතිහාසය , වැදගත් වන්නේ ............
ඉන් අපේ අනාගත පරපුර වඩා මානව හිතවාදී වීමට
කියාදෙන්නේ නම් පමනි .........





මේ ටික මෙහෙමම නැතත් ටිකක් හරි මේ වගේ සමානව හිතුනේ ට්‍රෙිනිං එක අතරවාරේදි ඇස් වල මොකද්දෝ ආසාදනයක් වෙලා බෙහෙත් ගන්න නාගොඩ රජයේ රෝහලට ගියපු වෙලාවේ ...

අසරණ අහිංසක අම්මලාට නර්ස්ලා කෑගගහා බනිනකොට,
ළමයි හම්බවෙන්න ඉන්න අම්මලාට ඇටෙන්ඩන්ලා සත්තුන්ට වගේ කථා කරනකොට ........
ලස්සන දොස්තර නොනා කෙනෙක් මගේ මූනවත් බලන්නෙ නැතුව ඇහැට දාන්න ඕනේ බෙහෙත් ලියලා දෙනකොට ....
ලෙඩ්ඩු බලන්න එන මිනිස්සුන්ව ඉස්පිරිතාල සිකියුරිටිගේ සපත්තුවට පෑගෙන හැටි දැක්කාම ..........
ප්‍රයිවට් ඉස්පිරිතාලෙට යන්න හරියටම 3.30ට පිට වෙලා යන දොස්තර මහත්තුරු දැක්කාම .....
මහ පාන්දර ඉදං බඩගින්නේ පොලිම් වල වේලෙන මිනිස්සු මේ ඉන්නෙ තමංගෙ දිහාවත් බලන්නෙ නැතුව බෙහෙත් දෙන දොස්තරලව හබ්බවෙන්න කියලා හිතෙනකොට ............

තමයි  ඇයි බං මේ රටේ මිනිස්සු මුංට ඉගෙන ගන්න සල්ලි දුන්නෙ කියලා හිතෙන්නේ

ළමයින්ව ඉස්කෝලෙට දාන්න විදුහල්පති වරු සල්ලි ඉල්ලද්දි ......
ඉස්කෝලෙට යන පොඩි කෙල්ල ගුරුවරු අතින් දූශනය වෙද්දි .....
සුදුසුකම් නැති උන් අධ්‍යාපනයේ මුලු පුටුවල වැජඹෙද්දි ....
කැම්පස් එකේදි , විද්‍යාපීඨෙදි හොයපු සාදාරන ලෝකේ ,එලියට ඇවිත්  ඒ ලෝකේ හොයපු ඈයොන්ගෙ අතින්ම කෙලිසිලා යද්දි.....

කුඔුරු වේලෙද්දිත් වතුර දෙන්නෙ නැතුව වැව පුරවලා 100000 හොයන ඉන්ජිනේරුවේ ඉද්දි .........
බල්ලෝ බලල්ලුන් ගානට මිනිස්සු දාන බස් සේවකයෝ ඉද්දි ......
ඉතුරු දෙන්නෙ නැති කොන්දොස්තරලා ඉද්දි .......

කක්කුස්සි වලක හරි කමක් නෑ හදලා තියෙන හෝටල් පගාවට ඒ ශ්‍රේනියේ ආපන ශාලා කියලා සහතික දෙන සෞඛ්‍ය පරීක්ශක වරු ඉද්දි .....
ගස් කපලා , දඩයමේ යන කැලෑ මහත්තුරු ඉද්දි ......

මුලු දවසම නිදාගෙන පඩි ගන්න රජයේ සේවකයෝ ඉද්දි ........
ලක්ශ ගනං පඩි අරං තවත් පඩි ඕනේ කියන විදුලි බල සේවකයෝ ඉද්දි ..



.
.
.
.
.
.
.
ඒහෙම කලා කියලා උන්ට බන්න ගහන්න අපිට බෑබං ....... අඩුම ගානේ ඒහෙම කරන්න ඒපා කියලා වත් කියන්න අපිබෑ ........ කිව්වෝත් මිනිස්සු දාස් ගානකගේ ජීවිතත් ඒක්ක උං සෙල්ලං කරන් ගන්නවා වැඩ කරන ඒක නවත්තලා දාලා........ ඉල්ලීම් දෙනකල් 
ඒහෙව් ඒකේ .....

උඹලා උඹලගේ පීඩනේ පිට කරන්න කාලෙන් කාලෙට පොලීසියට , හමුදාවට බනින එක සාදාරනයි බං ..........
මොකද උඹලා බැන්න කියලා .. ගැහුවා කියලා ... උන්ට වැඩ වර්ජන කරන්න උද්ගෝශන කරන්න , ඉල්ලීම් ඉල්ලලා උසාවියට පාගමන් යන්න , පාර්ලිමේන්තුව ජනපති මැදුර වටලන්න......
බෑනේ බං ........



 මූණ අකුලං පැත්ත ගහලා ඉන්න ඒක හැර උන්ට කරන්න පුලුවං මඟුලක් නැති නිසා ........ පීඩනේ උංගේ පිටිං අැරලා දාපං .......

Sunday, March 1, 2015

පලමු පෙම් පත





" අම්මේහ් කො මං යනකොට මේ මේසෙ උඩ තියලා ගියපු පෙට්ටි  ටික"

                            මාස ගානකට පස්සෙ හිරෙන් නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා වගේ මාරම සැහැල්ලුවකින් හිත පුරවගෙන , මාස හයකට විතර පස්සෙ ගෙදර ඇවිල්ලා ගෙවෙන දෙවනි දවසේ පොත් මේසෙ මාව ඇදලා වගේ ලඟට ගත්තෙ ගියෙ කාලෙකට කලින් ගෙවපු ජීවිතේ මතකයත් එක්ක ටික වෙලාවක් හරි ජීවත් වෙන්න තිබුන ආසාව වෙන්න හරියටම දැනගෙන හිටපු ගානට.

නංගි ගෙන් තමයි අහන්න වෙන්නෙ , එයා අපිට ඕක අල්ලන්න වත් දුන්නෙ නෑ ඔයා ගියාට පස්සෙ .... අයියගෙ එව්වා අදින්න එපාකිය කියා  හරවලා යවනවා ...... කොටින්ම ඕකෙ දූවිලි ගසන එක කලෙත් ඒයා 
                           අම්මපා අපේ නංගි මැට්ටි ,,........ මැටි වුනත් සම්පතක්නේ ..........ඒත් එතනිං එහාට සිතුවිලි දාමය අරගෙන යන්න අපේ අම්මා ඉඩ තිබ්බෙ නෑ ...

" අපිට අදින්න නොදුන්නට එයා නං ඔතනමයි වැඩ "

මොකාකාකාකා.............. ර්ර්ර්ර් ....... සම්පතක් වුනත් මැටිනෙ යකෝ ! ඒකියන්නෙ මෙච්චර කල් ලියපු සේරම ඩයරි පුරවලා තිබුන පෙට්ටියේ අතුරුදහන් වීමටත් වග කියන්න ඕනෙ මේ ඉටි ගෙම්බි තමයි. ඒක අතුරු දහන් වෙලා කියන්නේ  ඉතිං මගේ පටිවට් එකත් ඒ ගෙම්බි ගාවම තමයි කියන එක .

ඔන්න ඉතිං මේ වෙලාවට තමයි අපරාදෙ ඔය පිස්සු විකාර මගුල් ලිව්වෙ අපරාදේ කියලා හිතෙන්නෙ..

මෙච්චර වෙලා ගෙදර ආපු ප්‍රීතිය නිසා අර සඳරු කියන්නා වගේ ඔකඳ වෙලා හිටපු මම දැං ටිකකට කලින් අහපු ආරංචිය නිසා දන්ඩෙන් පහර ලත් නාගයෙක් වගේ වුනා ...... අඅඅඅඅ ...... ඔය කිව්වට එහෙමම වුනෙ නෑ , අමුතු වචනයක් දැමුමට ඇත්තටම වුනේ මගේ ප්‍රයිවට් දේවල් මගෙම ගෙම්බි ඇදලා ඇති කියලා හිතිලා  පොඩ්ඩක්  මල පැනපු එක විතරයි .

නංගීගීගීගීගීගීගී .................... "

 සලාං...... ඒ කුස්සියේ හිටපු අම්මගෙ අතින් තාත්තට තේ හදලා දෙන කෝප්පෙ වැටිලා කැඩෙන සදදේ. අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි හැඳිගගා හිටපු හොද්දට දාන්න මිරිකපු පොල්කිරි භාජනෙත් උස්සගෙනම දුවං ඇවිත් .
තත්පර විස්සක් යන්න කලින් උදේ වැඩට ගියා කියලා මං හිතාගෙන හිටපු තාත්ත අම්මත් එක්කම මගේ ඉස්සරහා .

අම්මා - පිස්සුද චූටි පුතා ..........

මම -  O.o 

අම්මා තාත්ත දිහා බලාගෙන - කෑගැහුව විදිහ.......... මං හිතුවේ කරන්ට් එකවත් වැදිලා කියලා . බලන්නකෝ කරන වැඩ

මම - :/

ඒ වෙනකොටත් එතනට ආරාධනාවක් නැතුවම පාත් වෙලා හිටපු අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි - :3

( මම සරම පිටින් )

තාත්තා -  -_-

කොහෙන්දෝ ඔළුව සදාපු නංගි -  :D 

මම - :) :3 :/  හීමීටනේ කථා කලේ 

අම්මා - හොඳ හෙමීට :3
 ( සභාව විසිර යෑම ) 

සභාව එහෙම විසිර යන්න ගියාට ඒකේ හිටපු එක සාමාජිකවකට නිකංම යන්න ඉඩ අරින්නෙ මගේ හිත දුන්නෙ නෑ . හිත කියන දේ කරන්න කියලනේ හැම වෙලේම අපිට උගන්නවන්නෙ ඉතිං මාත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව හිත කියන දේ කරන්න හිතාගෙන . 

සතුරු පාර්ශවය නියෝජනය කරලා දැං ටිකකට කලින් මට හෙන නෝන්ඩි හිනාවක්  දාපු නංගිගෙ කොන්ඩෙන් ඇදලා අල්ලාගෙන එහෙමම කෑ ගහද්දි පුටුවක් උඩින් වාඩි කෙරෙව්වා . 

ටේබල් ලෑම්ප් එක ඔන් කරලා මූණට ඇල්ලුවා .  ගැලවිලා පැනල යන්න ගත්තු උත්සහය ටොක්කක් අනිනවා කියලා කියපු ගමන් නැතිවෙලා ගියා .
දැන් ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා සතුරා සූදානම් .

තමුංගෙ නම මොකක්ද ? "

මොකා ........"

නම කියනවා ......."

මොලේ නරක් වෙලාද කොහෙද ට්‍රේනිං එකේදි කොහෙ හරි ඔළුව වැදුනද ? "

ඉවරයි ප්‍රොෆෙශනල් විදිහට ප්‍රශ්න කරන්න ගත්තු උත්සාහය ඒ විදිහට ඇල් වතුරට උල් පිහියෙන් ඇන්නා වගේ වෙලා යද්දි , මං සාමාන්‍ය විදිහට ප්‍රශ්න කිරන එක පටන් ගත්තා .

කෝ මැට්ටි මගේ ඩයරි තිබ්බ පෙට්ටියයයයයය ............ ????  මං ආයෙම පාරක් නංගිගෙ කන ගාවට වෙලා කෑ ගැහුවා .

අම්මේ .......... ඕකට කෑ ගහන්න ඕනැයැ . ඇහුව නං කියනව නේ ."
ම්ම්ම්............. ඒකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා .

අන්න මගෙ රාක්කෙ යටම තට්ටුවෙ ඇති  ගන්න එකයි ඇත්තෙ . එහෙම කියන ගමන් ගෙම්බි පුටුවෙන් නැගිටලා ගියෙ ආදරේට මගෙ කනෙන් ඇදගෙන.

උදේ ඉදන් අයෙම පාරක් මගේම අතීතයට දුවගෙන යන්න තිබුන ආසාව නිසාම හොයපු පෙට්ටිය ඔන්න දැං මගේ මේසේ උඩ .

මොකද්දෝ හේතුවකට මං කියවන්න හිතාගත්තු 12 වසරේ ඉන්නකොට ලියපු ඩයරිය නැතුව මගේ අතට ආවේ 9 වසරේ , මං මුලින්ම ලියන්න පටන් ගත්තු එක . 

මුලින්ම ඩයරියක් ලියන්න හිත හදාගත්තු අවුරුද්ද ! ඒත් එහෙම පුරුද්දක් ඒ වෙනකල් තිබිලා තිබුනෙ නැති නිසා 9 වසරෙද මගේ අතින් ලියවුන ඩයරිය තැනින් තැන ලියවෙලා තිබුන අසම්පූරන එකක් වුනා .

අතිතයේ පිටු එකෙක් එක පෙරලෙද්දි ,
පොතේ මැද හරියෙ තිබුන වෙනදට වඩා ලස්සන මගෙ අකුරු වලින් ලියවුන කොලයක් මගේ අතට ආවා . පිටින් විතරක් බලලා අදුර ගන්න ටිකක් අමාරු වුන නිසා කොලේ තිබුන පලවෙනි දෙවෙනි පේලි ටික කියවන්න සිද්ද වුනා .......
මෙන්න තියෙනවා කොලේ තිබුන දේවල් ........
මුලු හිතම එක කොලේකට දාන්න අමාරුවෙන් වුනත් උත්සහ කරමින්,

හැමදාම උදේ පාන්දර මුලු හිතම කිතිකවාගෙන ඇස් දෙක ඉස්සරහ පිපිලා දිලිසෙන කානේශන් මලක් අතේ දුරින් තියෙනකොට ඒ දිහා නොබලා අහක බලාගෙන ඉන්නපුලුවන් ද !!
දන්නවද ! හැම කොල්ලෙකුගෙම හිතෙ ඒ වගේ කානේශන් මලක් ඉන්නවා , නැත්තං ඇඳිලා තියෙනවා .  මුලු හිතම මලටම ලියවිලා යනවා. ඒ මලට නටන්න , දඟලන්න , පෙරලෙන්න , දුවන්න , ඉඹින්න ඕනෙ තරමටත් වඩා ඉඩක් ඒ හිත ඇතුලෙ තියනවා .
මොන තරම් ඇහිරිලා තියෙන හිතක් ඇතුලෙ වුනත් මලට දෙන්න තියෙන ඉඩ ඒ විදිහටම ඉතුරු වෙලා තියෙනවා .

මගෙ සුදු මැණික දන්නවද !!!මගේ පුන්චි ලෝකේ ඒ ලොකු හිඩස ඉතුරු කරගෙන ඉන්නේ ඔයා වෙනුවෙන් කියලා, මගෙ හිතට පිපෙන්න පුලුවන් එකම කානේශන් මල ඔයා කියලා ........... අනේ !!! දන්නවා කියන්නකෝ .

එදා මතකද අපි මුලින්ම හම්බවුන හැටි ........ ඔයා ක්ලාස් එකට අලුතෙන් මුලින්ම ආපු දවසෙම මගේ බර්ත් ඩේ එක වෙලා මගේ අතින් පලවෙනි කෙක් කෑල්ලම ඔයාට කවපු හැටි . එදා එහෙන් මෙහෙන් හම්බවුන පොඩි පොඩි තෑගි වලට වඩා වටින දෙයක් ඔයා මට දීලා ගියා ..... ඒ වෙන මොකක්වත් නෙවෙයි ජීවත් වෙන්න බලාපොරොත්තුවක් .

අනිත් අය විහිලු කරද්දිත්  වෙන කවුරු කිව්වත් අනේ බෑ කියන ඔයා මං ඇහුවොත් විතරක් බත් කටක් කවන්නෙ!!!!
උගන්නන වෙලාවෙදිත් ඔලුව කැරකිලා ඔයාගෙ ගාවට ඇස් දෙක එනකොට එච්චර වෙලා මගෙ දිහා බලාගෙන ඉදලා ඉදලා ඔයා බිම බලාගන්නෙ.!!!!!!!
ලැබෙන හැම විවේකයකදිම මුල ඉදලා අන්තිම වෙනකල් අපි අපිත් එක්ක ඉන්නෙ !!!!!
එච්චර හිනා යන්නෙ නැති කථාවක් වුනත් මං කිව්වොත් කෑ ගහලා හිනාවෙන්නෙ .
විබාගෙට විශයකට දෙකකට ලකුනු අඩුවෙන් ලැබිලා මං දුකෙන් ඉන්නකොට ඔයා රෑ තිස්සෙ තාත්තගෙ ෆෝන් එක හොරෙන් ඇරන් කෝල් කලේ ............

මෙච්චර දේවලුත් කරලා ඔයා විහිලුවටවත් කියනව නං ඔයා දැනං හිටියෙ නෑ කියලා මගේ ලෝකේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි ඔයා කියාලා ......මට කියන්න දෙයක් ඉතුරු වෙන එකක් නෑ .

ඊළඟ සතියට අපි දෙන්න හම්බ වෙලා අවුරුදු එක හමාරක් පිරෙනවා .... මේ මාසේ අන්තිමට අපි දෙන්නටම විභාගයක් ලියන්න වෙනවා . 
අපි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙකුටවත් විභාගෙන් පේල් වෙන්න වෙන්නනෙ නෑ ! ( මීටර් දෙකක් නේ )
අපි දෙන්නට හම්බ වෙන්න තියෙන්නෙ මේ මාසෙ විතරයි . 
මේ තරං ලොකු ආදරයක් හිත ඇතුලෙ තියාගෙන , මගේ මැනික දකින හැම වෙලාවකම , මතක් වෙන හැම වෙලාවකම හිත ඇතුලෙන් කිති කැවි කැවි දුක් විදින්න මට තවත් බෑ !!!
ඔයත් එක්ක ගෙවෙන හැම තප්පරයක්ම මට මොනතරම් වටිනවද කියලා ඔයා දන්නවා , මං දන්නවා ඔයාට ඒක දැනෙනවා . නෑ කියන්න එපා ඔයාටත් එහෙමම දැනෙනවා !!! දැනෙන්නෙ නැත්තං ඇයි ඔයා මාව දකින හැම වෙලාවකම , පුලුවන් හැම වෙලාවකම මගෙත් එක්කම කාලෙ ගතකරන්නෙ ?

ලොකු ලොකු වචන වලින් මේක කියන්න තරං මගේ වචන මාලාව දියුනු වෙලා නැතුව ඇති . ඒත් කොහොම කිව්වත් කියන්න වෙන්නෙ මේ ටික තමයි .

මං ඔයාට ආදරෙයි ,............ පොඩ්ඩක් නෙවෙයි ගොඩාරියක් . කියාගන්න බැරි තරම් .
මගේ රත්තරංට මේක කෙලින් කියන්න තරං හිතට හයියක් නැති නිසා නෙවෙයි මේ ලියුමක් දෙන්නෙ !!! ආදරෙයි කියන්න කලින් ඔයා වෙනුවෙන් කියන්න  තියෙන දේවල් ටික දැන ගන්න අරින්න පුලුවන් හොදම විදිහ මේ විදිහ නිසා . 
අවුරුදු එක හමාරක් බලාගෙන හිටියා ........ තවත් ඉන්න අමාරුයි . ඉක්මනට උත්තරයක් දෙනවා නේද සුදු මැණික !!!

ලියුම කියවන්න යන්න ඇත්තෙ විනාඩියකටත් වඩා අඩු කාලයක් වෙන්න ඇති . ඒත් අතීතයට ගියපු හිත අවුරුදු දෙකකට ලං වෙන්න හිතේ පුරවගෙන කරපු ඒ ආදරේ හැම අස්සකටම මුල්ලකටම ගිහිල්ලා .

උගුර ඇතුලෙ රත්කරපු යකඩ බම්බුවක් හිර කරලාවගේ , හුස්ම ගන්න බැරිවෙන තරං පපුව මිරිකගෙන ඉන්නවා වගේ දැනෙන අතරේ ඇස් ඉස්සරහ තිබුන ලියුම බොඳ වෙලා යන්න වැඩි වෙලාවක් ගියෙ නෑ .

අතීතෙට ගිහිල්ලා අහුමුලු වලින් විනෝද වෙනන් හිතුවට එහෙම යන අතීතේ මේ වගේ අමතක කරලා දාලා තිබුන මුල්ලකට යන්න වෙයි කියලා නං හිතුවෙනෑ . 






ප.ලි - ඒ ලියුම මට කවදාවත් ඒ ගෑනු ලමයට දෙන්න වුනෙ නෑ . ලියුම දෙන්න හිතාගෙන ඒක සාක්කුවෙ දාගෙන ගියපු සෙනසුරාද දවසක ක්ලාස් එකට එන අතරේ 2007 අවුරුද්දෙ ටෙක්නිකල් හන්දියේදි දවල් 3 ට විතර වුන ඇක්ස්ඩන්ට් එකකින් මගේ මල .............සුදු ගවුම පිටින්ම යන්න ගියා .....................


ප.ප.ලි - කාලකන්නි ලියුම ......... කොහෙන් හරි සාපයක් වැදු වෙලාවක ලියපු එකක් වෙන්න ඇති . මගේ කෙල්ලව මරා ගත්තු ලියුම අවුරුදු ගානකට පස්සෙ කෙල්ල වෙනුවෙන් ආයෙම අඩන ගමන් පුච්චලා දැම්මා . 



Wednesday, April 9, 2014

ලාස්ට් මෑන් ස්ටෑන්ඩින් නොහොත් ඔපරේශන් බෝගම්බර - 01

                                  

  

                                          දවල් එකට විතර පිටකොටුවෙන් බස් එකට නගිනකොට කිසිම ඇදක් පළුද්දක් නැතුව හරි අපූරුවට තිබුන අහස , කඩුගන්නාව හරියට යනකොට කොහේ ගියාද කියලා හොයා ගන්න නෑ .වෙලාව උදේ නවට පහුවුනා විතරක් වුනත් ඒ වෙද්දි මුළු කඳුකරයම වෙලාගෙන තිබුන මහ මූසල වැහි අඳුරත් එක්ක ඒ බව හිතාගන් කාටවත්ම පුලුවන් කමක් තියෙන්න නැතුව ඇති .
                               මම අපේ ගමේදි විතරක් දැකලා තිබුන තරම් මහ පුදුමාකාර ඝණ මීදුමකින් මුලු කඩුගන්නාවම වැහිලා ගිහිල්ලා ගඩොල් කැට විතර ලොකු වැහි බින්දු වලින් මුලු පලාතම හේදිලායන්න තව වැඩි වෙලාවක් ගතවුනේ නෑ .කොහොමත් හෙමිහිට කන්ද නගින බස් එක අද තවත් හෙමීට ලොටන් ගත්තේ හෙඩ් ලයිට් ගහගෙන එන වාහනයක් වුනත් පේන්න පටන් ගන්නේ අඩි දෙකතුන් ලඟට ආවහම විතරක් වුන නිසයි .
           ගිණි රස්නෙට සති ගානක් පෑවිල්ල තිබුන කොළඹින් බස් එකට නගිනකොට මේ වගේ කාලගුණයක් බලාපොරොත්තු වෙලා තිබුනේ නෑ .ඉතිං මං මේ ගමනට කිසිම විදිහකින් කුඩයක් එකතු කරගත්තේ නෑ කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑ නේ . කූඩේ ........ මෙතනින් පස්සේ සිද්ද වෙන හැම තුප්පහි සිද්දියකටම මුල ඔය කියපු කරුම කුඩේ තමයි .
              කඩුගන්නාවෙදි කොටි බංකරේකට ශෙල් ගහන්නා වගේ පටන් ගත්තු වැස්ස නුවරම යනකල්ම කිසිම විදිහකින් අඩුවෙන්නේ නැතුව අපිත් එක්කම ආවේ  කාලෙකට පස්සේ හම්බවුන පෙම්වතියව අතඇරලා යන්න හිතක් නැති පෙම්වතෙක් වගේ .
                                                        වෙනද‍ා ස්ටෑන්ඩ් එකටම ගිහිල්ලා මිනිස්සුන්ව බස්සවන බස් එක අද නුවර ඔරලෝස් කණුව ගාවින් සේරම මිනිස්සුන්ව බස්සලා යන්න ගියේ කිසිම හිතක් පපුවක් නැති ගානට . 
                                           වැස්ස නිසා මිනිස්සුන්ගෙන් පිරිලා ඉතිරිලා ගිහිල්ලා තවත් ඉඩ නැති බස් හෝල්ට් , කඩකාමර දිහා මහ වැස්සේ තෙමීගෙන බලාගෙන හිටපු මගේ ගැන ඒ කිසිම කෙනෙකුට ගානක්වත් නෑ . ඒ ඇස් වල ලියවිලා තිබුනේ ‍ඕනේ අහක පලයං මෙතන නං ඉඩ නෑ කියන පණිවිඩය.
                          අඩියක්වත් ඉස්සරහට යාගන්න බැරි තරමට වැහැපු වැස්සේන් බේරෙන්න මට හෙවන දෙන්න අන්තිමට ඉදිරිපත්වුනේ පාර අයිනේ වහලා දාලා තිබුන ලොතරැයි කූඩුවක අඩි එකහමාරක වහලයක් . බෑග් එකකුත් බදාගෙන තෙමිච්ච කෑරලෙක් වගේ ඒක යටට වෙලා පාර දිහා බලාගෙන හිටපු මට තිබුනේ ' ඇයි යකෝ මං කුඩයක් ගෙනාවේ නැත්තේ කියන ' සිතුවිල්ලක් විතරයි .
                                               වෙලාව පහට ලඟයි ඉක්මනට ගම්පොල බස් එක අල්ලගන්න බැරිවුනොත් ගම්පොල ඉඳන් හවස හයයි හතලිස් පහට තියෙන නාවලපිටිය බස් එක මඟඇරෙනවා . ඒ කියන්නේ වැස්ස දවසට බලු බල්ලෙක් නැතිවෙන ගම්පොල ටවුමේ තට්ට තනියම වෙව්ල වෙව්ල රෑ නවයට තියෙන සී ටී බී එක එනකං ඉන්න වෙනවා .
                   අහස දිහා බලාගෙන ඔහොම හිත හිත ඉන්නකොට ,නුවර @#$% එකේ පන්ති ඇරිලා ‍, කීචි බීචිය දාගත්තු පාට පාට කුඩ ඉලහගත්තු සමණලියො ටිකක් ස්ටේශන් එක පැත්තේ ඉඳන් මං හිටපු පැත්තට එනන් පටන් ගත්තේත් , නිල් පාටට මුලු නුවර අහසම පාට කර‍ෙගෙන විදුලි කොටන්න පටන් ගත්තෙත් එකම වෙලාවට .
                    එක දිගටම වැටෙන වැහි බින්දු අතරෙ හිරි වැටිලා තිබුන ඇස් දෙක නිවා ගන්න ඊට වඩා හොද දර්ශනයක් තියෙනවාද . වෙන කරන්නදෙයකුත් නැති නිසා තාලෙකට නැලවි නැලවි , ලස්සනට අඩි තිය තිය ඇවිදන් එන උඩරට මැණිකෙලා දිහා බාලාගෙන එක එක්කනා ගැන ‍වෙන වෙනම අධ්‍යනය කලා.


 " චූටි අයියේ ...... දෙයියනේ නාලා නේද  !!!  මෙහෙ එනවා මැට්ටො කුඩේ යටට "
                                      ඒ රෑනෙන් , කු‍‍ඩේ අතරින් රිංගලා එන හිරිකඩ නිසා සීතලට ගුලි වෙලා , තද හුළගට දඟකරන අකීකරු දිග කොන්ඩෙ‍ පපුව හරහා වැටෙන විදිහට දාගෙන හිටපු කෙල්ලෙක් මගෙ ගාවට ඇවිල්ලා කථා කලේ ඒ විදිහට .
                                       සුදුපාට ඩෙනිම් සායකට දම්පාට ‍බෝල වැටුන බෝරිච්චි අත් තියන කහපාට බ්ලවුස් එකක් ඇඳගෙන හිනාවෙනකොට වම් කම්මුලේ පුන්චියට වලක් හැදෙන ඒ විසේකාර ප‍ොඩි එකීව මම කරප වෙන වෙනම අධ්‍යනයෙන් කොහොම මඟ ඇරුනද . මගේ විතරක් නෙවෙයි ඇස් තියෙන ඕනේ එකෙකුට ඒ ලස්සන වෙන්වෙලා පේනවා . එහෙම තියෙද්දිත් මට මඟ ඇරුනට කෙල්ල මාව මඟ ඇරිලා නෑ.
                                    ඒ වෙන ‍කවුරුත් නෙවෙයි , පොඩි කාලෙ ඉඳන් එකට කාපු බීපු , එක ඇඳුම මාරු කරගෙන ඇඳපු අචිනි නංගි .


" අනේ අම්මේ උදේ පාන්දර එල දෙනක් දැක්කා වගේ සතුටුයි අම්මපා . කොහෙද මෙහෙ මේ වෙලාවේ " හිතෙන් දෙයියන්ට පින් දෙන ගමන් මාත් කුඩේ යටට පැන්නේ එහෙම කියාගෙන.

" යනව යන්න , එලදෙනක්  එක්ක කුඩේ යටින් යන්න නං ඔයා හරකෙක් වෙන්න ඇති . වැඩිය සද්ද දැම්මොත් දානව කුඩෙන් එලියට " ඔය කිව්වට අපි යයි කුඩෙන් එලියට .


" හරි හරි , වැස්ස පායනකං සාම ගිවිසුමක් ගහමුකෝ......... ඇත්තටම නංගි මේ වෙලාවේ ඇයි තනියම බාප්පා අවේ නෑද්ද එක්ක යන්න ? "

" තාත්තා ගම්පොලට එනවා කිව්වා , අපි දැං ලොකුයිනේ තනියෙන් තමයි ගමන........ ඒක පැත්තකි තියමුකෝ , චූටි අයියා  ඇයි මේ වෙලාවේ නුවර ??? " කෙල්ල ඒ ප්‍රශ්නේ ඇහුවේ අමුතු විදිහකට හිනා වෙනගමන් . 

" @#$ එකේ ක්ලාස් ඉවර වෙනකන්ද ???"

" ඔවු ඔවු මං මේ කොළඹ ඉඳන් නුවර ආවේ @#$@ එකේ ක්ලාස් ඉවර වෙලා යන ගොඩේ කෙල්ලෝ දිහා බලන්න තමයි "

" එතකොට අපි ගොඩේ වෙන්න ඇති ? " ඒකනං කිව්වේ අඩන්නා වගේ ස්වරයකින් .

" නෑ නෑ "

" ඇත්තදදදද ?? "

" උඹ නිකම්ම ගොඩේ  නෙවෙයි ගොඩේ ‍එලදෙනක් "


" ඈඈඈ.......... පලයං යන්න , ගිහිං තෙමියං "  මාව අ‍ායෙමත් වැහි බින්දු අතරට විසිවෙලා ගියා . 

" මොකද්ද කිව්වේ , අයියට පලයං කියනවද ? " ආයෙමත් පාරක් කු‍ඩේ යටට රිංගගත්තු මං ඇහුවේ ටිකක් සැරෙන් වගේ .


" නැතුව .... අපි රිප්ලයි එක දෙන්නේ අපිට කථා කරන විදිහට තමයි.  " නියමයි , මේකිත් මං වගේම හැදිලා . 

අයියේ ......පොඩ්ඩක් වැව රවුම පැත්තට ගිහිල්ලා ඇවිත් බස් එකට නගිමුද , ලස්සන කී ටැග් වගයක් දැක්කා එනගමන් එකක් ගන්න ඕනේ " කෙල්ලොත් එක්ක බඩු ගන්න යන එක ගැන අමුතුවෙන් ලියන්න ඕනේ නෑනේ. මොනවා කරන්නද කුඩේ තියෙන්න මේකි ගාවනේ .
                                      කථවෙන් , හිනාවෙන් දෙන්නත් එක්ක වැව රවුමටත් ආවා කියමුකෝ .

" වෙනදත් මෙහෙම වෙන්න ඇති නේද! ක්ලාස් ඉවර වෙලා රවුම් ගහනවා . අද කමක් නෑ ආයේ එපා තේරුනාද ....... බස් එක මඟ ඇරුනොත් ගෙරද යන්න රෑවෙනවනේ "

" අනේ නෑ , අද එමු කිව්වෙ අයියා ඉන්න නිසා , නැත්ත මං ඊළඟ සතියේ කලින් ඇවිලා ක්ලාස් පටන් ගන්න කලින් ගන්නේ "

" හ්ම් හ්ම් "
                වූල් වලින් , පබලු වලින් හැඩකරලා හදපු පුංචි පුංචි බෝනික්කොන්ගේ කීටැග් වගයක් දැකලා තමයි මේ ඇවිත් තියෙන්නේ . එ් ලෙවල් නෙවෙයි මොන රෙද්ද කලත් කෙල්ලො කැමති මේවටනේ කියන හැඟිමේන් බොහොම උපේක්ශාවෙන් මාත් බෝනික්කෝ තේරුවා . 
             ඒක කී ටැග් එකක් ගන්න ආපු ගැණු ළමයා නැවතුනේ අන්තිමට මගේ අතේ තිබුන තුන්සීයකට තවත් මොනවද කෑලි බෑලී වගයකුත් අරගෙන . අදෝමැයි !!!. 
                       අපි ආපහු හෝල්ට් එකට යන්න කඩෙන් එලියට බහිනකොට වෙලාව හවස හය විතර ඇති . වැස්ස පායලා තිබුනත් තාමත් පොද ගහන එක නැවතිලා තිබුනේ නැති නිසා  අපි තාමත් කුඩේ යට .
                               වැස්ස කියලා ගානක්වත් නැතුව වැව රවුමේ ඈතින් අපේ පැත්තට‍ෙ ඇවිදගෙන එන කොල්ලෝ රංචුවක් දැකපු අචිනි නංගිව ටිකක් ගැස්සිලා වගේ ගියා .

"ඇයි ??? " මම එහෙම ඇහුවේ කෙල්‍ලගේ වෙනස තේ‍රන නිසා.


" නෑ අයියේ , අර එන කට්ටියගෙන් එක කොල්ලෙක් ගෙන මහ වදේ අප්පා ..... "

" ඒ කිව්වේ ? "

" ඒකවත් තේරෙන්නේ නැද්ද !!! ඌම ඕනෙලු මගෙත් එක්ක යාළු වෙන්න . මට කැමතීලු !!!! " අචිනි එහෙම කිව්වේ ඈතින් එන කොල්ලෝ ටික දිහා බලලා ආයෙමත් පාරක් පේමන්ට් එක දිහා බලාගන්න ගමන් .

" අනේ මං කැමති නෑ අප්පා ........ ඒ කොල්ල මහ හොඳ නෑ ඉගනගන්නත් නෑ . මට එහෙම අය එපා . "

" ඇත්තටම කැමති නැද්ද ? නැත්තං දැම්ම කැමති වෙන්න කැමති නැද්ද ? " අයියා කෙනෙක් විදිහට නංගි ගේ ප්‍රශ්නයක් දිහා හැම පැත්තෙන්ම බලන්න ඕනේ කියන එක අද්දැකීමෙන්ම දන්න නිසයි මං එහෙම ඇහුවේ .

" කැමතිම නෑ .....  මං කියන්නද වැඩක් මෙහේ එනවකෝ තව ළඟට . අපි දෙන්න යමු උන් ඉස්සරහින් කපල් එක වගේ . එතකොට වත් පස්සෙන් එන එක නවතීනේ " හොඳ අදහසක් නොවන බව දැන දැනම මං ඒ අදහසට කැමති වුනේ ඇයි කියලා අද වෙනකනුත් හිතනවා .
                                 කෙල්ලට බැල්ම දාන්නේ කවුද කියලා අමුතුවෙන් කාගෙන්වත් අහන්න ඕනේ නෑ . අපි දෙන්නා කුඩේ යටින් එනවා දැකපු එකෙක්ගේ මූණ පුංචි වෙලා ගියපු විදිහට මට තේරුනා කවුද බුවා කියලා. මූණත් පොඩි කරගෙන අපිව පහු කරලා යයි කියලා හිතුවට ඇත්තටම සිද්ද වුනේ මම ‍සිද්ද වෙයි කියලා හිතපු ජාතියේ දෙයක් නෙවෙයි .
                   මලිගාව පේන මානේ තියලා ආපු වීරයෝ ටික අපිට යන්න බැරි වෙන්න පාරේ හරස් වුනා .

" තමුසේ කවුද ? " අචිනි දිහත් මගේ දිහත් මාරුවෙන් මාරුවට බලපු කොල්ලා ඇහුවා.

" සචින්ත , මෙතනින් යනවද අපිට වද නොදී " ඒ අචිනි .

" යන්න .....ඇයි අචිනි ඔයාට බැරි වුනේ මෙච්චර දවසක් මං පස්සෙන් එද්දි මෙහෙමයි මට කොල්ලෙක් ඉන්නවා කියන්න . මට වඩා මොනවද මුගෙ තියෙන්නේ . කවුද මේ ගොඩේ කැ@$$ "

" මුලින්ම හරියට කථා කරනවා ......... මේ මගේ කොල්ලා නෙවෙයි . අයියා "

" තමුසෙට කොහෙන්ද අයියලා ...... ඕයි !!!! අත අරිනවා මගෙ කෙල්ලගෙ අත " සචින්ත නම් වූ ඒ මහා වීරයා මගේ දිහාට අඩියකුත් තියලා එහෙම කිව්වා . 
             මේ වගේ වෙලාවලට මගේ මූණට හෙන කුප්ප හිනාවක් එනවා . මං හිතන්නේ ‍ඒ වෙලාවෙත් ඒ හිනාව එන්න ඇති .

" හිනා වෙන්නේ ඇයි හු @$$ අත ඇරපං ..... " සෙට් එකේ තවත් එකෙක් එලිබැස්සා .මේ ඉන්නේ මං පොඩි කාලේ වඩා‍ගෙන හුරතල් කරපු කෙල්ල ඒකි අත අතඅරින්න කියන්න මේ හිපාටුවා කවුද !

                              මෙච්චර වෙලා ‍අල්ලගෙන හිටපු කෙල්ලගෙ අත අත ඇරපු මං නංගිගේ ඉන වටේට අත දාලා අල්ලගෙන  වීරයා දිහා බැලුවේ උගේ මූණ නියමෙටම හැඟීම් ප්‍රකාශනය වෙන මූණක් නිසා .

" හිතාගෙන හිටියට බං මේ කෙල්ල උඹේ නෙවෙයි . ඒ නිසා දැං චාටර් වුනා ඇතිනේ . වද නොදී පලයං " ප්‍රශ්නේ ගොඩින් බේරගන්න ඕනේ නිසා මං හැදුවේ එහෙම කියලා කෙල්ලවත් අරන් හෝල්ට් එක පැත්තට යන්න .




          ඒ්වුනාට ප්‍රශ්නේ එහෙම විසඳුනේ නෑ ! අපි අනිත් පැත්ත හැරුනා විතරයි . මගේ ‍ශර්ට් එකේ කොලර් එකෙන් ඇදලා ගත්තු වීරයා . මගේ මූණට කෙලලා ඇරියේ තියන ෆුල් ගටම දාලා  . හදිස්සියේ වැදුන බලාපොරොත්තු නොවුන පාර නිසා කැරකිලා විසිවුන මං නැවතුනේ වළාකුළු බැම්මේ වැදිලා . 

" අනේ අයියේ !!!! " මුළු නුවරටම ඇහෙන්න හයියෙන් කෑගහපු අචිනි මගේ ගාවට දුවගෙන ඇවිත් බදාගෙන හිටියේ කිසිම එකෙකුට දෙවනි පාරක් ගහන්න බැරිවෙන විදිහට . තත්පර දෙක තුනක් ඇතුලෙද ඇස්වලින් ගලාගෙන ආපු කඳුලු ගඟක් මැද්දේ ගිලිලා හිටපු නංගි පැටියා ගැන මට ඇත්තටම දුක හිතුනා .

                                            ලබ්බෙ වැස්ස , මේක නිසා තමයි මේ සේරම. ඇ‍ඟේ එල්ලිලා හිටපු නංගිව බොහොම අමාරුවෙන් පැත්තකට කරපු මම අයෙමත් වීරයින්ගේ ගැන්සියේ ප්‍රහාරයකට මැදි වුනා . වෙනසකට තිබුනේ මේ පාර මම එහෙම එකක් බලා පොරොත්තු වෙලා හිටපු එක විතරයි .  
                  මොන වීරයා වුනත් දහ පාලොස් දෙනෙක් වට ‍වුනාම දෙමල ෆිල්ම් එකක් නෙවෙයි නං ගුටි කෑම අනිවාර්්‍යයි . ඒත් අවුරුදු 8ක් තිස්සේ ආත්ම ආරක්ශාවට ගුටි කෙලි ඉගනගත්ත එකේ පවර් එකෙන් .
දෙතුන් දෙනෙක්ටම නැගිටින්න බැරිවෙන පාරවල් දෙක තුනකින් සංග්‍රහ කරන්න මට පුලුවන් වුනා . වෙලාවට කොහෙන්දෝ අහුල ගත්තු කොඩි කනුවකට පින් සිද්ද වෙන්න වට වෙලා හිටපු දෙතුන් දෙනෙකුගෙ දනිස් පොල් කටු තිබුන තැන හොයාගන්න බැරි වෙන්න කෙලලා ඇරියා.  දෙන්නා තුන්දෙනා  වැටේද්දි උන්ගෙ සෙට් එකෙන් ආපු පීඩනේ සෑහෙන් අඩුවුනා.
                                    විනාඩි ‍තුනකට විතර පස්සේ ඇ‍ඟෙ ඉතුරු වෙලා තිබුන සම්පූර්ණ හයිය දාලා සචින්තගේ බෙල්ලට ඇදලා ඇරපු කික් එක නිසා ගේම් එක සම්පූරණයෙන්ම වෙනස් වුනා . දෙනෝ දාහක් මැද්දේ , නංගි ඉස්සරහ , නුවර ටවුමේ තනි එකෙකුට නෙලන්න එකතු වුන විසි දෙනාම වෙනුවෙන් එකතු වුන කේන්තිය නිසා නොවෙන්න ඒ කික් එක සාම‍ාන්‍යයනේ අපි ටූනමන්ට් එකකදි වත් පාවිච්චි කරන එකක් නෙවෙයි.
               ඒ පාරත් එක්ක  තත්පර දෙකක් විතර ඇස් ලොකු වෙලා හිටපු වීරයා පාර මැද්දේ පතබෑවුනේ කෙහෙලේ කඳක් වගේ .........................

            



                                       
ලාස්ට් මෑන් ස්ටෑන්ඩින්  නොහොත් ඔපරේශන් බෝගම්බර - 02 සමඟන් ලඟදීම හමුවෙමු 
                            
 

Sample text

Sample Text

Sample Text