Social Icons

හොයමු බලමු

Featured Posts

Wednesday, July 19, 2017

------බඩගින්න------



නුවර පාරේ ඉඳන් කිලෝමීටර දෙකක් ඇතුලට ගිහාම අන්ත දුශ්කරයි . ඉන්නේ එදා වේල හොයාගෙන බොහොම අමාරුවෙන් ජීවත්වෙන මිනිස්සු , බොහොම අව්‍යාජ ජීවිත මේ කරන රස්සාවට ආවේ නැත්තං මෙතනට අහිංසකයි කියන වචනෙත් දාන්න තිබුනා .
වෙන කොහොවත් නෙවෙයි මේ කෑගල්ල.

වැස්ස කාලෙට ගලන මහා වතුර පාරට සබරගමු කඳු පල්ලෙහාට හේදිලා යන නිසාවෙන්න ඇති ඒ ජීවිත වල තියන කර්කශක බව වත් පුරුද්දක් විදිහට විඳන දුකවත් අඩුම තරමේ සමන් දෙවියන්ට වත් ගානක් නැතිවෙලා.

මොන තරම් වැස්සත් රෑට කොයි තරම් සීතල වුනත් දවල්ට තියෙන රස්නෙ කොළඹට ගිණියමට දෙවනි වෙන්නේ නෑ . කුඩ ඉහලගෙන , වාහන ඇතුලේ ඒ සී එකට සම වැදිලා සනීපෙට යන අය ගැන පාරේ ගිනි කාගෙන දුම් බීගෙන වාහන වලට අත වනන අපිට ඊරිසියාවක් නැත්තෙමත් නෑ . වෙන මොනවත් නිසා නෙවෙයි ........... මේ දුක ඉවසන්න ටිකක් අමාරු නිසා . ඒත් ඉතිං කවුරුවත් බලෙන් ඇප්ලිකේශන් දාලා එන්න පුතේ කියලා රස්සාවට ගත්තෙ නැති නිසා කාටවත් දොසක් කියන්ත් බෑ . බැඳගත්ත නං පුතේ ගහපං බෙරේ .

ස්කූල් ටයිම් එකට එනකොට කෑගල්ල නත්තල් කාලෙට ටවුම ගෑස් පහ හන්දියට දෙවනි නෑ ..... වාහනයක් නැති අඟලක් හොයාගන්න හරි අමාරුයි . ඒ පැය තරං එපා වැඩ වැඩිවෙන පැයක් දවසේ වෙන වෙලාවක ඇතිවෙන්නේ නෑ . ඉතිං එතනින් පස්සේ අපි වුනත් පොඩි විවේකයක් නොගෙන බෑ . මැශින් නෙවෙයිනේ . 

කථාව සිද්ධ වෙන්නේ ඔන්න ඔය විවේක කාලෙදි . උසස් නිලධාරියා විදිහට මේක ලියන උන්දෑ වෙච්ච මම දෙයියනේ කියලා යටත් නිලධාරියත් එක්ක පොඩි විවේකයක් එක්ක තේ එකක් බොන්න කියලා හැමදාම පුරුදු තැන වුන දම්මික හෝටලේට ගොඩ වුනා . වෙනදා තරම් අව්වක් නොතිබුන තරමක වැහි අඳුරක් එක්ක අපි දෙන්න හෝටලේට ගියේ වෙනද යන පුරුද්ද නිසා වෙන් ඇති. 

නැති තැන කැ!@යෝ කියලා බැන්නාට ඉන්න තැන අපි තමයි දෙවිවරු, අප්පේ සැලකිලි , පුරුදු තැන නිසා අපේ අයටම වෙන් වෙලා වගේ තිබුන ටේබල් එකකුත් තියෙනවා .
පැයගාන්ක් හිට ගෙන ඉඳලා යාන්තමට ඉඳගත්තාම දැනෙන සනීපේ . ලිව්වට වත් කිව්වටවත් වැඩක් නෑ දෙයියෝ ඒක විඳලම බලන්න ඕනේ .
" සර් වෙනදා එකමද ? මේ මහත්තයව මොනවද !!! "

ඒ දමින්ද හෝටලේට මේ කොල්ලා ගියාම හැමදාම සර්විස් එක දෙන සාපිං මාමා . පුරුදු එක කිව්ව අමුතු අයිටම් එකක් නෙවෙයි .හෝටලේට ගියපු පලවෙනි දවසෙ මමම ගිහිල්ලා තේහඳන කොල්ලට කියලා මයිලෝ හැන්දක් , තලපු ඉගුරු කෑල්ලක් එක්ක පදමට වැඩිපුර සීනි කහට කිරිපිටි දාලා හදවගත්තු ස්පෙශල් ටී විලක්කුව එඩිශන් එක 

" දෙන්නමට ඒකෙන් දෙකක් ගේන්න අංකල් ."
කඩේ ඇතුලට එනකොට තිබුන වැහි අඳුර වැස්සක් වෙලා . කෑගල්ල එහෙමයි .
ස්පෙශල් ටී දෙකයි . සාපිං අංකලයා කෑගහගෙන තේ යාරේ ගාවට ගියා.
කඩේ ස්පෙශල් ටී කථව පටන් ගත්තේ මං කෑගල්ලට ආවට පස්සේ ( මං හෙන පොර ) . එතකල් තිබුනේ ටී එකයි ස්ට්‍රෝන් ටී එකයි .
ස්කූල් ටයිම් එක ඉවර වුන ගමන්නිසා වෙන්න ඇති සැලකිය යුතු පිරිසක් කඩේ ඇතුලෙ හිටිය වුනත් සාමාන්‍ය තත්වෙට වඩා නීවිලා ගියපු ගතියකුත් නොතිබුනාම නෙවෙයි .

වහින්නට හැකි නම් ගිගුම් දී
වියලි ගම් බිම් වලට ඉහලින්
ඉදෙන්නට හැකි නම් බතක් වී
බතක් නොඉදෙන පැලක රහසින්

" සර් "

කඩේ ඇතුලේ දාලා තිබුන සින්දුවත් එක්ක වෙනම කල්පනාලෝකෙක හිටපු මාව ඇහැරෙව්වේ රාලහාමි . මුල් දවස් වලනං මගේ තාත්තටත් වඩා වයසක නිලධාරීන් මේ පෙරේදා ආපු මට සර් කිව්වාම හෙන අවුල් වගේ වුනාට දැං පුරුදුයි .

මං හරිම ආසා සින්දුවක් , නන්දාමාලනී නොනගේ කට හඩට ගහන්න දැං ඉන්න කිසිම එකියකට බෑ ."

ඇත්ත ඒක හරි අමුතු පෞර්ශයක් තියෙන කටහඩක් ඒ ආයේ බිහි නෙවන ජාතියේ කටහඩක් ,මොන සින්දුව කිව්වත් සින්දුව මිනිස්සුන්ට සංවේදී කරවන්න පුලුවං කටහඩක් . 

අපේ ස්පෙශල් ටී දෙක මේසෙට ආවෙයි කඩේ දොර ලඟින් අවුරුදු තුනක විතර මල්පුංචි කෙලි පැටික්කියක් වඩාගත්තු බඩ දරු අම්මා කෙනෙක් ඇතුලට ආවෙයි එකම වෙලාවේ .
අනුන්ගේ දේවල් හොයන එක මගේ ගතිය නොවුනට මේ දෙන්න මොකද්දෝ හේතුවක් නිසා මගේ අවධානය දිනාගෙන තිබුනා . පුංචි කෙල්ලගේ තිබුන හුරතල් ගතියද !! තේරෙන්නේ නෑ . කොහොම හරි දෙන්නත් එක්ක ගියේ කඩේ කෑම රාක්ක ගාවට .
තාම ලන්ච් එක ඉවර නෑ ඒනිසා රාක්ක බත් ව්‍යන්ජන වලින් පිරිලා . කෙල්ලත් වඩාගෙන අර අම්මා හැම ව්‍යාන්ජනයක් දිහාම බලාගෙන ඉදලා අපි හිටපු ටේබල් එක ලගම තිබුන කැශියර් එක ලඟට ආවා . කෙල්ල අම්මගේ කොණ්ඩෙන් අදිනවා . මූනත් දෙහි ලෙල්ල වගේ ඇයිද මන්දා .

" මල්ලි .... "

" ම්ම්ම්ම්.... යකෝ කැශියර්ගේ ලොකු කම . පස්සේ අල්ලගන්නං.

" කෑම වල ගනං කොහොමද මල්ලි ... "

" විකන් නං 250 , බීෆ් තියෙනවා 275 , බිත්තර 150 , එලවලු තියෙනවා 140 ."

පොඩි කෙල්ල කැශියර් කොල්ලගෙ කැල්කියුලේටරේට කුරුමානං අල්ලනවා .
අර අම්ම කොල්ලගේ මූන දිහා ටිකක් බලං ඉඳලා ආපහු හැරිලා කඩේ දොර පැත්තට ගියේ අතේ හිටපු කෙල්ලගේ මූන යන්තම් අතගාලා කනට කරලා මොනවද කියන ගමන් . දොර ගාවන් එලියට යන්න ලැබුනේ නෑ පොඩි කෙල්ල අම්මගේ උරහිස අපාගෙන අඩනවා . සද්දයක් ඇහෙන්නේ නෑ ඒත කඳුලු බේරෙනවා .
පොඩි එකී මෙහෙම අඩන්න පුරුදුවුනේ කොයින්ද 

අම්මට මේක දැනුන නිසා වෙන්න ඇති . කෙල්ලගේ මූන දිහා ආයෙම බලලා ... ආපහු හැරිලා කඩේ ඇතුලට ආවා ..

අපිට එලවලු කෑම එකක් දෙන්නකෝ මල්ලි .."
එහෙම කියාගෙන ගෑණු කෙනා වාඩි වුනේ අපේ ටේබල් එකට අල්ලපු එකේ ...
පොඩි එකීව පුටුව උඩ ඉන්දවපු අම්මා පර්ස් එක අරන් උකුල උඩ තියාගෙන කාටවත් නොපෙනෙන්න සල්ලි ගන්ං කරන්න ගත්තා .
මගේ පපුව පත්තු වෙන්නපුලුවං උපරිමේටම පත්තු වුනේ ඒ පර්ස් එක දැක්කාම රුපියල් පනහේ කොලේකුත් විස්සේ කොල දෙකකුත් ඇරුනාම තිබුනේ දහයේ කාසි කීපයක් විතරයි .

අම්මා බඩගින්නේ හිටපු කෙල්ලව අරන් කඩෙන් එලියට යන්න හැදුවේ කෑම කන්න අතේ සල්ලි නැති නිසාද . දැං මේ බඩ දරු අම්මයි පොඩි එකී දෙන්නම කන්නේ එක එලවලු කෑම එකද !!! තේ එක බීබී හිටපු රාලහාමිත් මගේ දිහා බැලුවේ වැඩේ තේරිලා වෙන්න ඕනේ .
මේසෙට බත් එක ආවා ....... දෙයියනේ පොඩි එකී කොච්චර බඩගින්නෙ ඉඳලද කියලා තේරුනේ බත් පිඟාන මේසෙට එනකොට කෙල්ල යන්තමට අම්මා දිහා බලලා අප්පුඩි ගහපු එකෙන් . 

පොඩි කෙල්ලට හොඳට කන්න පුලුවං . අම්මා කලේ බත් එක අන අන කෙල්ලට කවන ගමන් යන්තං එහෙන් මෙහෙන් කටක් දෙකක් කාපු එක . දෙයියනේ තව මාස ගානකිං දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්න අම්මා කෙනෙක් නේද !!!!! 

අපේ ගෙවල් වල බඩ දරු කිව්වාම කෑම පිඟන බෙදන්නේ දෙන්න පුුලුවං උපරිමෙන් දෙන්නෙකුට හරියන්න . ඒත් මෙතන .....
යාත්නමට ඇස් දෙකට කඳුලු උනාගෙන එන අතරේ මම මේසෙන් නැගිටලා හෙමින් හීරුවේ අම්මයි දුවයි ලඟට කිට්ටු වුනා .

" මිස් , මම බාරයක් වෙලා තියෙනවා මේ මාසේ පඩියෙන් දරුවෙක් හම්බ වෙන්න ඉන්න අම්මා කෙනෙක්ට මොනව හරි අරන් දෙනවා කියලා .ඒත් ඉතිං හරිය තේරෙන්නේ නෑ මොනවද ගන්නෙ කියලා . මිස්ගේ අකමැත්තක් නැත්තං බාරේ ඔප්පු කරන්නත් තියෙන නිසා මං සල්ලි දෙන්න මොනවා හරි ඕනේ කරන දෙයක් ගන්න පුලුවන්ද ? "

අම්මා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියෙ . මොනවා කරන්නද මොනවා කරන්නද කියලා හිතාගන්න බැරුව ....... අන්තිමට ඇස්ප දෙකත්ද තෙමාගෙන යන්තම් පද දෙකක් ගැට ගහගන්න පුලුවං වුනා .

" සර්ට යෝධ බල යෝධ වීරිය ලැබෙන්න ඔනේ ....''

පොඩි එකීට මොනවා තේරෙනවා කියලද . ඒකි කලේ ලොකු ඇස් දෙක තවත් ලොකු කරගෙන බලාගෙන හිටපු එක
පඩි ලැබෙන්න තව දවස් 10 යි . මගේ වොලට් එකේ තිබුන අන්තිම රුපියල් 5000හේ කොලේ ගෑනු කෙනාගෙ අතේ තියලා . ඩියුටි ඕෆ් වේන්න හිතාගෙන පාරට ආවා ......
යාන්තමට ගහන පොදෙත් එක්ක හමන හුලඟ නිසා නටන කොන්ඩෙ වැහෙන්න කැප් එක දාගෙන හිරිකඩ පාරදිගේම ඇවිදගෙන යන මට ආයම මතක් වුනේ නන්දාමාලනීගේ සින්දුවේ පදු පේලි දෙකක් ...........

ඉදෙන්නට හැකි නම් බතක් වී
බතක් නොඉදෙන පැලක රහසින්
( විලක්කුව ලියවෙන්නෙ සෑහෙන කාලෙකින් . දන්නෝ දනිති , නොදන්න කට්ටිය ඉන්න නිසා මේක කියන්න වෙනවා . විලක්කුවේ ප්‍රභන්ධ නෑ, අත්දැකීම් විතරයි ...... බොහොම ස්තූති )

Thursday, May 5, 2016

හිතුවෙවත් නැති දවසක !!!! ( අනේ නෑ බය වෙන්න එපා දේශපාලනේ නෑ )





කාලය , හරිම පුදුමයි . අද ඊයේ වගේ මතකයේ තියෙන ආදරනීය සිදුවීම් දේවල් සිද්ද වෙලා තියෙන්නේ අවුරුදු ගානකට කලින් කියන එක , වෙලාවකට ඒක පිලිගන්න බැරි තරම්............ ඒත් පිලිනොගෙන කොහොමද ! කාලේ ගෙවිලා ගිහිල්ලා .

අපි හිත පතන දේවල් හිතන විදිහ වෙනස් වෙලා , ලෝකෙ දකින විදිහ වෙනස් වෙලා , මිනිස්සු අපි දිහා බලන විදිහ  වෙනස් වෙලා ...අවුරුදු දෙකතුනකට හිතාගන්න බැරිතරං මුලු රටම වෙනස් වෙලා ...
.
.
.
ලංකාවේ පොඩි උන් වෙනස් වෙනස් වෙලා.. උං සෙල්ලම පැත්තක දාලා රැප්කරන්න පටන් අරං කියහංකෝ .

අපේ මිනිස්සු වෙනස් වෙලා .. උං අලුත් අවුරුද්ද විවේචනය කරලා රැඩිකල් වෙන්න අරං කියහංකෝ.

රටේ දේශපාලනේ වෙනස් වෙලා .. ඇන කොටාගන්නේ මන්ත්‍රීවරු කියහංකෝ .... ( ඉස්සර ඕක කලේ උංගේ හෙන්චයියොනේ )

සාසනේ වෙනස් වෙලා .. බන කියන එක පැත්තක තියලා නිවන බල්ලට දාලා හාමුදුරුවරු වේදිකා ගානේ වෛරය වපුරනවා කියහංකෝ..
.

.
.
.


හිතේ කොනක තිබුන මොකද්දෝ ආසාවක් එක්ක බ්ලොග් එකක් ලියන් පටන් අරන්ගෙනත් .......... එ්ක අතඇරලා දාලත් ගොඩක් කල් වෙනවා .... ඒත් දැනුනේ නෑ , 

පටන් ගත්තු කාලේ හිටපු ඒ නිදහස් කොල්ලා තවම ඉන්නවද .... ඒකත් කාලෙත් එක්ක වෙනස් වෙලාද ,
.
.
.

වෙනසට වෙනස් වුන,, ජීවිතෙත් එක්ක වෙනස්වුන විලක්කුව ......... අලුත් කථා ( අනේ නෑ බය වෙන් එපා දේශපාලනේ නෑ ) ගොඩකුත් එක්ක ආයෙමත් ......


ප.ලි - කලිං වගේම තමයි කුජීත කථා ගොඩක් එහෙම්මයි!!!!

එහෙනං මචං එන්නං 




Sunday, April 12, 2015

මේ අවුරුද්දේ වත් නාසි කඳවුරෙන් පැනල පලයං .....................




ආදරණීය ගුරුතුමනි ,
මම නාසි කඳවුරකින් මිදී පලාආවෙක්මි.
බොහෝ මිනිසුන් විසින් නොදුටු,
නොදැකිය යුතු , බොහෝ දෑ මම දුටුවෙමි.

උගත් ඉන්ජිනේරුවන් විසින් ගෑස් කුටි තනන අයුරු.........
දක්ශ වෛද්‍යවරුන් මිනිසුන්ට විශ එන්නත් කරන අයුරු,
පුහුණු හෙදියන් විසින් ළදරුවන් මරාදමන අයුරු...
උපාධිදාරින් විසින් ගැහැණුන් හා ළමයින් මරා පුලුස්සන අයුරු.....

මට අධ්‍යාපනය ගැන ඇත්තෙ සැකයකි.
මාගේ ඉල්ලීම, ගුරුවරුන් විසින් කියාදිය යුත්තෙ සිසුන්ට
මානව දයොවෙන් යුතු මිනිසුන් වන අයුරු යන්නයි ....
ඔබේ උත්සාහය අවසානයේ ලොවට 
උගත් අමනුෂ්‍යයින්-- දක්ශ යක්ෂයින්
දායද කලයුතු නැත....

ලිවීම , කියවීම , ගණිතය , ඉතිහාසය , වැදගත් වන්නේ ............
ඉන් අපේ අනාගත පරපුර වඩා මානව හිතවාදී වීමට
කියාදෙන්නේ නම් පමනි .........





මේ ටික මෙහෙමම නැතත් ටිකක් හරි මේ වගේ සමානව හිතුනේ ට්‍රෙිනිං එක අතරවාරේදි ඇස් වල මොකද්දෝ ආසාදනයක් වෙලා බෙහෙත් ගන්න නාගොඩ රජයේ රෝහලට ගියපු වෙලාවේ ...

අසරණ අහිංසක අම්මලාට නර්ස්ලා කෑගගහා බනිනකොට,
ළමයි හම්බවෙන්න ඉන්න අම්මලාට ඇටෙන්ඩන්ලා සත්තුන්ට වගේ කථා කරනකොට ........
ලස්සන දොස්තර නොනා කෙනෙක් මගේ මූනවත් බලන්නෙ නැතුව ඇහැට දාන්න ඕනේ බෙහෙත් ලියලා දෙනකොට ....
ලෙඩ්ඩු බලන්න එන මිනිස්සුන්ව ඉස්පිරිතාල සිකියුරිටිගේ සපත්තුවට පෑගෙන හැටි දැක්කාම ..........
ප්‍රයිවට් ඉස්පිරිතාලෙට යන්න හරියටම 3.30ට පිට වෙලා යන දොස්තර මහත්තුරු දැක්කාම .....
මහ පාන්දර ඉදං බඩගින්නේ පොලිම් වල වේලෙන මිනිස්සු මේ ඉන්නෙ තමංගෙ දිහාවත් බලන්නෙ නැතුව බෙහෙත් දෙන දොස්තරලව හබ්බවෙන්න කියලා හිතෙනකොට ............

තමයි  ඇයි බං මේ රටේ මිනිස්සු මුංට ඉගෙන ගන්න සල්ලි දුන්නෙ කියලා හිතෙන්නේ

ළමයින්ව ඉස්කෝලෙට දාන්න විදුහල්පති වරු සල්ලි ඉල්ලද්දි ......
ඉස්කෝලෙට යන පොඩි කෙල්ල ගුරුවරු අතින් දූශනය වෙද්දි .....
සුදුසුකම් නැති උන් අධ්‍යාපනයේ මුලු පුටුවල වැජඹෙද්දි ....
කැම්පස් එකේදි , විද්‍යාපීඨෙදි හොයපු සාදාරන ලෝකේ ,එලියට ඇවිත්  ඒ ලෝකේ හොයපු ඈයොන්ගෙ අතින්ම කෙලිසිලා යද්දි.....

කුඔුරු වේලෙද්දිත් වතුර දෙන්නෙ නැතුව වැව පුරවලා 100000 හොයන ඉන්ජිනේරුවේ ඉද්දි .........
බල්ලෝ බලල්ලුන් ගානට මිනිස්සු දාන බස් සේවකයෝ ඉද්දි ......
ඉතුරු දෙන්නෙ නැති කොන්දොස්තරලා ඉද්දි .......

කක්කුස්සි වලක හරි කමක් නෑ හදලා තියෙන හෝටල් පගාවට ඒ ශ්‍රේනියේ ආපන ශාලා කියලා සහතික දෙන සෞඛ්‍ය පරීක්ශක වරු ඉද්දි .....
ගස් කපලා , දඩයමේ යන කැලෑ මහත්තුරු ඉද්දි ......

මුලු දවසම නිදාගෙන පඩි ගන්න රජයේ සේවකයෝ ඉද්දි ........
ලක්ශ ගනං පඩි අරං තවත් පඩි ඕනේ කියන විදුලි බල සේවකයෝ ඉද්දි ..



.
.
.
.
.
.
.
ඒහෙම කලා කියලා උන්ට බන්න ගහන්න අපිට බෑබං ....... අඩුම ගානේ ඒහෙම කරන්න ඒපා කියලා වත් කියන්න අපිබෑ ........ කිව්වෝත් මිනිස්සු දාස් ගානකගේ ජීවිතත් ඒක්ක උං සෙල්ලං කරන් ගන්නවා වැඩ කරන ඒක නවත්තලා දාලා........ ඉල්ලීම් දෙනකල් 
ඒහෙව් ඒකේ .....

උඹලා උඹලගේ පීඩනේ පිට කරන්න කාලෙන් කාලෙට පොලීසියට , හමුදාවට බනින එක සාදාරනයි බං ..........
මොකද උඹලා බැන්න කියලා .. ගැහුවා කියලා ... උන්ට වැඩ වර්ජන කරන්න උද්ගෝශන කරන්න , ඉල්ලීම් ඉල්ලලා උසාවියට පාගමන් යන්න , පාර්ලිමේන්තුව ජනපති මැදුර වටලන්න......
බෑනේ බං ........



 මූණ අකුලං පැත්ත ගහලා ඉන්න ඒක හැර උන්ට කරන්න පුලුවං මඟුලක් නැති නිසා ........ පීඩනේ උංගේ පිටිං අැරලා දාපං .......

Sunday, March 1, 2015

පලමු පෙම් පත





" අම්මේහ් කො මං යනකොට මේ මේසෙ උඩ තියලා ගියපු පෙට්ටි  ටික"

                            මාස ගානකට පස්සෙ හිරෙන් නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා වගේ මාරම සැහැල්ලුවකින් හිත පුරවගෙන , මාස හයකට විතර පස්සෙ ගෙදර ඇවිල්ලා ගෙවෙන දෙවනි දවසේ පොත් මේසෙ මාව ඇදලා වගේ ලඟට ගත්තෙ ගියෙ කාලෙකට කලින් ගෙවපු ජීවිතේ මතකයත් එක්ක ටික වෙලාවක් හරි ජීවත් වෙන්න තිබුන ආසාව වෙන්න හරියටම දැනගෙන හිටපු ගානට.

නංගි ගෙන් තමයි අහන්න වෙන්නෙ , එයා අපිට ඕක අල්ලන්න වත් දුන්නෙ නෑ ඔයා ගියාට පස්සෙ .... අයියගෙ එව්වා අදින්න එපාකිය කියා  හරවලා යවනවා ...... කොටින්ම ඕකෙ දූවිලි ගසන එක කලෙත් ඒයා 
                           අම්මපා අපේ නංගි මැට්ටි ,,........ මැටි වුනත් සම්පතක්නේ ..........ඒත් එතනිං එහාට සිතුවිලි දාමය අරගෙන යන්න අපේ අම්මා ඉඩ තිබ්බෙ නෑ ...

" අපිට අදින්න නොදුන්නට එයා නං ඔතනමයි වැඩ "

මොකාකාකාකා.............. ර්ර්ර්ර් ....... සම්පතක් වුනත් මැටිනෙ යකෝ ! ඒකියන්නෙ මෙච්චර කල් ලියපු සේරම ඩයරි පුරවලා තිබුන පෙට්ටියේ අතුරුදහන් වීමටත් වග කියන්න ඕනෙ මේ ඉටි ගෙම්බි තමයි. ඒක අතුරු දහන් වෙලා කියන්නේ  ඉතිං මගේ පටිවට් එකත් ඒ ගෙම්බි ගාවම තමයි කියන එක .

ඔන්න ඉතිං මේ වෙලාවට තමයි අපරාදෙ ඔය පිස්සු විකාර මගුල් ලිව්වෙ අපරාදේ කියලා හිතෙන්නෙ..

මෙච්චර වෙලා ගෙදර ආපු ප්‍රීතිය නිසා අර සඳරු කියන්නා වගේ ඔකඳ වෙලා හිටපු මම දැං ටිකකට කලින් අහපු ආරංචිය නිසා දන්ඩෙන් පහර ලත් නාගයෙක් වගේ වුනා ...... අඅඅඅඅ ...... ඔය කිව්වට එහෙමම වුනෙ නෑ , අමුතු වචනයක් දැමුමට ඇත්තටම වුනේ මගේ ප්‍රයිවට් දේවල් මගෙම ගෙම්බි ඇදලා ඇති කියලා හිතිලා  පොඩ්ඩක්  මල පැනපු එක විතරයි .

නංගීගීගීගීගීගීගී .................... "

 සලාං...... ඒ කුස්සියේ හිටපු අම්මගෙ අතින් තාත්තට තේ හදලා දෙන කෝප්පෙ වැටිලා කැඩෙන සදදේ. අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි හැඳිගගා හිටපු හොද්දට දාන්න මිරිකපු පොල්කිරි භාජනෙත් උස්සගෙනම දුවං ඇවිත් .
තත්පර විස්සක් යන්න කලින් උදේ වැඩට ගියා කියලා මං හිතාගෙන හිටපු තාත්ත අම්මත් එක්කම මගේ ඉස්සරහා .

අම්මා - පිස්සුද චූටි පුතා ..........

මම -  O.o 

අම්මා තාත්ත දිහා බලාගෙන - කෑගැහුව විදිහ.......... මං හිතුවේ කරන්ට් එකවත් වැදිලා කියලා . බලන්නකෝ කරන වැඩ

මම - :/

ඒ වෙනකොටත් එතනට ආරාධනාවක් නැතුවම පාත් වෙලා හිටපු අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි - :3

( මම සරම පිටින් )

තාත්තා -  -_-

කොහෙන්දෝ ඔළුව සදාපු නංගි -  :D 

මම - :) :3 :/  හීමීටනේ කථා කලේ 

අම්මා - හොඳ හෙමීට :3
 ( සභාව විසිර යෑම ) 

සභාව එහෙම විසිර යන්න ගියාට ඒකේ හිටපු එක සාමාජිකවකට නිකංම යන්න ඉඩ අරින්නෙ මගේ හිත දුන්නෙ නෑ . හිත කියන දේ කරන්න කියලනේ හැම වෙලේම අපිට උගන්නවන්නෙ ඉතිං මාත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව හිත කියන දේ කරන්න හිතාගෙන . 

සතුරු පාර්ශවය නියෝජනය කරලා දැං ටිකකට කලින් මට හෙන නෝන්ඩි හිනාවක්  දාපු නංගිගෙ කොන්ඩෙන් ඇදලා අල්ලාගෙන එහෙමම කෑ ගහද්දි පුටුවක් උඩින් වාඩි කෙරෙව්වා . 

ටේබල් ලෑම්ප් එක ඔන් කරලා මූණට ඇල්ලුවා .  ගැලවිලා පැනල යන්න ගත්තු උත්සහය ටොක්කක් අනිනවා කියලා කියපු ගමන් නැතිවෙලා ගියා .
දැන් ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා සතුරා සූදානම් .

තමුංගෙ නම මොකක්ද ? "

මොකා ........"

නම කියනවා ......."

මොලේ නරක් වෙලාද කොහෙද ට්‍රේනිං එකේදි කොහෙ හරි ඔළුව වැදුනද ? "

ඉවරයි ප්‍රොෆෙශනල් විදිහට ප්‍රශ්න කරන්න ගත්තු උත්සාහය ඒ විදිහට ඇල් වතුරට උල් පිහියෙන් ඇන්නා වගේ වෙලා යද්දි , මං සාමාන්‍ය විදිහට ප්‍රශ්න කිරන එක පටන් ගත්තා .

කෝ මැට්ටි මගේ ඩයරි තිබ්බ පෙට්ටියයයයයය ............ ????  මං ආයෙම පාරක් නංගිගෙ කන ගාවට වෙලා කෑ ගැහුවා .

අම්මේ .......... ඕකට කෑ ගහන්න ඕනැයැ . ඇහුව නං කියනව නේ ."
ම්ම්ම්............. ඒකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා .

අන්න මගෙ රාක්කෙ යටම තට්ටුවෙ ඇති  ගන්න එකයි ඇත්තෙ . එහෙම කියන ගමන් ගෙම්බි පුටුවෙන් නැගිටලා ගියෙ ආදරේට මගෙ කනෙන් ඇදගෙන.

උදේ ඉදන් අයෙම පාරක් මගේම අතීතයට දුවගෙන යන්න තිබුන ආසාව නිසාම හොයපු පෙට්ටිය ඔන්න දැං මගේ මේසේ උඩ .

මොකද්දෝ හේතුවකට මං කියවන්න හිතාගත්තු 12 වසරේ ඉන්නකොට ලියපු ඩයරිය නැතුව මගේ අතට ආවේ 9 වසරේ , මං මුලින්ම ලියන්න පටන් ගත්තු එක . 

මුලින්ම ඩයරියක් ලියන්න හිත හදාගත්තු අවුරුද්ද ! ඒත් එහෙම පුරුද්දක් ඒ වෙනකල් තිබිලා තිබුනෙ නැති නිසා 9 වසරෙද මගේ අතින් ලියවුන ඩයරිය තැනින් තැන ලියවෙලා තිබුන අසම්පූරන එකක් වුනා .

අතිතයේ පිටු එකෙක් එක පෙරලෙද්දි ,
පොතේ මැද හරියෙ තිබුන වෙනදට වඩා ලස්සන මගෙ අකුරු වලින් ලියවුන කොලයක් මගේ අතට ආවා . පිටින් විතරක් බලලා අදුර ගන්න ටිකක් අමාරු වුන නිසා කොලේ තිබුන පලවෙනි දෙවෙනි පේලි ටික කියවන්න සිද්ද වුනා .......
මෙන්න තියෙනවා කොලේ තිබුන දේවල් ........
මුලු හිතම එක කොලේකට දාන්න අමාරුවෙන් වුනත් උත්සහ කරමින්,

හැමදාම උදේ පාන්දර මුලු හිතම කිතිකවාගෙන ඇස් දෙක ඉස්සරහ පිපිලා දිලිසෙන කානේශන් මලක් අතේ දුරින් තියෙනකොට ඒ දිහා නොබලා අහක බලාගෙන ඉන්නපුලුවන් ද !!
දන්නවද ! හැම කොල්ලෙකුගෙම හිතෙ ඒ වගේ කානේශන් මලක් ඉන්නවා , නැත්තං ඇඳිලා තියෙනවා .  මුලු හිතම මලටම ලියවිලා යනවා. ඒ මලට නටන්න , දඟලන්න , පෙරලෙන්න , දුවන්න , ඉඹින්න ඕනෙ තරමටත් වඩා ඉඩක් ඒ හිත ඇතුලෙ තියනවා .
මොන තරම් ඇහිරිලා තියෙන හිතක් ඇතුලෙ වුනත් මලට දෙන්න තියෙන ඉඩ ඒ විදිහටම ඉතුරු වෙලා තියෙනවා .

මගෙ සුදු මැණික දන්නවද !!!මගේ පුන්චි ලෝකේ ඒ ලොකු හිඩස ඉතුරු කරගෙන ඉන්නේ ඔයා වෙනුවෙන් කියලා, මගෙ හිතට පිපෙන්න පුලුවන් එකම කානේශන් මල ඔයා කියලා ........... අනේ !!! දන්නවා කියන්නකෝ .

එදා මතකද අපි මුලින්ම හම්බවුන හැටි ........ ඔයා ක්ලාස් එකට අලුතෙන් මුලින්ම ආපු දවසෙම මගේ බර්ත් ඩේ එක වෙලා මගේ අතින් පලවෙනි කෙක් කෑල්ලම ඔයාට කවපු හැටි . එදා එහෙන් මෙහෙන් හම්බවුන පොඩි පොඩි තෑගි වලට වඩා වටින දෙයක් ඔයා මට දීලා ගියා ..... ඒ වෙන මොකක්වත් නෙවෙයි ජීවත් වෙන්න බලාපොරොත්තුවක් .

අනිත් අය විහිලු කරද්දිත්  වෙන කවුරු කිව්වත් අනේ බෑ කියන ඔයා මං ඇහුවොත් විතරක් බත් කටක් කවන්නෙ!!!!
උගන්නන වෙලාවෙදිත් ඔලුව කැරකිලා ඔයාගෙ ගාවට ඇස් දෙක එනකොට එච්චර වෙලා මගෙ දිහා බලාගෙන ඉදලා ඉදලා ඔයා බිම බලාගන්නෙ.!!!!!!!
ලැබෙන හැම විවේකයකදිම මුල ඉදලා අන්තිම වෙනකල් අපි අපිත් එක්ක ඉන්නෙ !!!!!
එච්චර හිනා යන්නෙ නැති කථාවක් වුනත් මං කිව්වොත් කෑ ගහලා හිනාවෙන්නෙ .
විබාගෙට විශයකට දෙකකට ලකුනු අඩුවෙන් ලැබිලා මං දුකෙන් ඉන්නකොට ඔයා රෑ තිස්සෙ තාත්තගෙ ෆෝන් එක හොරෙන් ඇරන් කෝල් කලේ ............

මෙච්චර දේවලුත් කරලා ඔයා විහිලුවටවත් කියනව නං ඔයා දැනං හිටියෙ නෑ කියලා මගේ ලෝකේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි ඔයා කියාලා ......මට කියන්න දෙයක් ඉතුරු වෙන එකක් නෑ .

ඊළඟ සතියට අපි දෙන්න හම්බ වෙලා අවුරුදු එක හමාරක් පිරෙනවා .... මේ මාසේ අන්තිමට අපි දෙන්නටම විභාගයක් ලියන්න වෙනවා . 
අපි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙකුටවත් විභාගෙන් පේල් වෙන්න වෙන්නනෙ නෑ ! ( මීටර් දෙකක් නේ )
අපි දෙන්නට හම්බ වෙන්න තියෙන්නෙ මේ මාසෙ විතරයි . 
මේ තරං ලොකු ආදරයක් හිත ඇතුලෙ තියාගෙන , මගේ මැනික දකින හැම වෙලාවකම , මතක් වෙන හැම වෙලාවකම හිත ඇතුලෙන් කිති කැවි කැවි දුක් විදින්න මට තවත් බෑ !!!
ඔයත් එක්ක ගෙවෙන හැම තප්පරයක්ම මට මොනතරම් වටිනවද කියලා ඔයා දන්නවා , මං දන්නවා ඔයාට ඒක දැනෙනවා . නෑ කියන්න එපා ඔයාටත් එහෙමම දැනෙනවා !!! දැනෙන්නෙ නැත්තං ඇයි ඔයා මාව දකින හැම වෙලාවකම , පුලුවන් හැම වෙලාවකම මගෙත් එක්කම කාලෙ ගතකරන්නෙ ?

ලොකු ලොකු වචන වලින් මේක කියන්න තරං මගේ වචන මාලාව දියුනු වෙලා නැතුව ඇති . ඒත් කොහොම කිව්වත් කියන්න වෙන්නෙ මේ ටික තමයි .

මං ඔයාට ආදරෙයි ,............ පොඩ්ඩක් නෙවෙයි ගොඩාරියක් . කියාගන්න බැරි තරම් .
මගේ රත්තරංට මේක කෙලින් කියන්න තරං හිතට හයියක් නැති නිසා නෙවෙයි මේ ලියුමක් දෙන්නෙ !!! ආදරෙයි කියන්න කලින් ඔයා වෙනුවෙන් කියන්න  තියෙන දේවල් ටික දැන ගන්න අරින්න පුලුවන් හොදම විදිහ මේ විදිහ නිසා . 
අවුරුදු එක හමාරක් බලාගෙන හිටියා ........ තවත් ඉන්න අමාරුයි . ඉක්මනට උත්තරයක් දෙනවා නේද සුදු මැණික !!!

ලියුම කියවන්න යන්න ඇත්තෙ විනාඩියකටත් වඩා අඩු කාලයක් වෙන්න ඇති . ඒත් අතීතයට ගියපු හිත අවුරුදු දෙකකට ලං වෙන්න හිතේ පුරවගෙන කරපු ඒ ආදරේ හැම අස්සකටම මුල්ලකටම ගිහිල්ලා .

උගුර ඇතුලෙ රත්කරපු යකඩ බම්බුවක් හිර කරලාවගේ , හුස්ම ගන්න බැරිවෙන තරං පපුව මිරිකගෙන ඉන්නවා වගේ දැනෙන අතරේ ඇස් ඉස්සරහ තිබුන ලියුම බොඳ වෙලා යන්න වැඩි වෙලාවක් ගියෙ නෑ .

අතීතෙට ගිහිල්ලා අහුමුලු වලින් විනෝද වෙනන් හිතුවට එහෙම යන අතීතේ මේ වගේ අමතක කරලා දාලා තිබුන මුල්ලකට යන්න වෙයි කියලා නං හිතුවෙනෑ . 






ප.ලි - ඒ ලියුම මට කවදාවත් ඒ ගෑනු ලමයට දෙන්න වුනෙ නෑ . ලියුම දෙන්න හිතාගෙන ඒක සාක්කුවෙ දාගෙන ගියපු සෙනසුරාද දවසක ක්ලාස් එකට එන අතරේ 2007 අවුරුද්දෙ ටෙක්නිකල් හන්දියේදි දවල් 3 ට විතර වුන ඇක්ස්ඩන්ට් එකකින් මගේ මල .............සුදු ගවුම පිටින්ම යන්න ගියා .....................


ප.ප.ලි - කාලකන්නි ලියුම ......... කොහෙන් හරි සාපයක් වැදු වෙලාවක ලියපු එකක් වෙන්න ඇති . මගේ කෙල්ලව මරා ගත්තු ලියුම අවුරුදු ගානකට පස්සෙ කෙල්ල වෙනුවෙන් ආයෙම අඩන ගමන් පුච්චලා දැම්මා . 



 

Sample text

Sample Text

Sample Text